بی گمان تحولات سیاسی منطقه خاورمیانه درراستای نقشه راه امریکا وبرای زدودن حضور وتاثیر دین اسلام در امورکلی جوامع موجود در منطقه صورت می گیرد و امیدبستن به آنها تحت عنوان بهارعربی و یا بیداری اسلامی می تواندتا حدودی بسیارخوشبینانه تلقی گردد مثلا همین اتقاقات اخیردر موضوع حمله به آرام گاه های بزرگان اسلام در سوریه و اردن وتخریب آنها و یا بمب گذاری هایی که پی درپی درعراق ویک درمیان درمحدوده های سکونتی شیعیان وسنی ها صورت می گیرد و هدف ازآنها تحریک هواداران این دو مذهب برای درگیری باهم می باشد نشان ازآن داردکه دست های در پشت پرده است که می خواهدبا هدایت جوامع سنی وشیعه به آغازجنگ های فرسایشی منابع مادی وانسانی آنها را ازبین ببرد و همینکه با شکستن حرمت اماکنی که می توانست گواه وسندی بر همزیستی مسالمت آمیز هواداران این مذاهب درطول تاریخ حیات آنها بوده نوعی نفرت و بدبینی تاریخی را درمنطقه ایجادکنند که ثمره آن امکان نفوذ بیشتر و هدایت تحولات فکری درآن توسط قدرت های غربی باشد

اما اگرازتحلیل سیاسی و تفسیرموقعیتی که در آن معارضان مخالف رژیم اسد این امکان را یافته اندکه به اماکن مذهبی شیعیان متعرض گردند را درهمین حدبسنده نماییم ادامه این بحث را با تمرکزدراین سئوال و یا نقطه نظر می توانیم اداه دهیم که اساسا چرا بایدمعارضان سوری به اماکنی چون قبر جعفرطیار ویا حجربن عدی حمله نمایندمگرچه شرایطی پیش آمده بودکه می شدازطریق حمله به این بقاع به برطرف نمودن آن دست یازید زیرا که این مراکزمذهبی قریب به هزارچهارصدسال در همان مکان ها وجود داشتندو همیشه موردحرمت ومراجعه مردم همان مناطق بوده اند ویا اگربخواهیم سئوالمان را کمی واضح ترمطرح کنیم چرا تا به امروز فکر حمله به چنین مراکزی عمومی نشده بود وامروز گروه های که توانسته اند با عقب راندن حکومت بعث اسد و توان یافتن در تصرف بخش هایی از سوریه این ذهنیت را پرورش دهندکه بایدازبقاع مترکه مزبور به جای انتقام گرفتن ازایرانیان انتقام بگیرندزیرا که یکی ازنیروهای حمله کننده با اشاره به مردم ایران این عنوان را مطرح نموده بودکه درادامه راه به مراکز مذهبی دیگر شیعه نیزحمله خواهندکردو آنها را تخریب خواهندنمود.

درپاسخ به این سئوال بایدگفت که این نوع از رفتارها اقدامات با انگیزه های هیجانی و مذهبی صرف نیست بلکه عاملان به این تهاجمات عمدا تلاش می کنندکه با به میدان فراخواندن نیروهای شیعی جنگ داخلی سوریع را به محل درگیری ایران و کشورهای دیگرمسلمان تبدیل کنندتا بلکه بتوانند بهانه های لازم جهت مداخله درشرایطداخلی کشوررا بدست کشورهای غربی بدهندازاین روست که لازم می آیدتا دولتمردان ایران با قبول حساس وپیچیده بودن شرایط به تجدید نگاه وحتی تغییررویکرد به برخی ازمسائل موجوددر منطقه دست بزنندتا مبادا با ادامه شرایط درسوریه واحتمالا کشاندن آن به درون مرز های عراق شرایطی را بوجودبیاورندکه شیعیان منطقه بشدت زیر فشارقراربگیرندو یا خدای ناکرده اماکنی که به عنوان زیارت گاه آنان ومحلی برای اتحادو اتفاق شیعیان شناخته می شودو قدمتی به اندازه باروری اعتقاد و اندیشه دارنددرآتش کینه جویی هدایت شده برخی ازجریانات متعصب مذهبی نابودگردند

با عنایت به شرایط موجود وحمایت بی چون وچرای امریکا وغرب از جریانات متعصب سنی و حمایت های مالی عربستان وسایرکشورهای نفت خیزحوزه خلیج فارس و فشارشدیدو بی امان به ایران که مطمئنا روبه گسترش خواهدبودرفته رفته موضع مقاومت ودفاع شیعیان ضعیف ترخواهدگردید وموجب خواهدشدکه تفرقه دردرون این مجموعه نیزبوجود آید ازاین روی قبل ازآنکه زمان بگذرد وامکان دست یابی به برخی ازتوافقات سیاسی سپری گردد ما بایدبا فعال نمودن دیپلماسی و متوجه نمودن مردم ومراکزی که مردم ازآنها حرف شنوی دارندو حتی سیستم های سیاسی که منافعی را درمنطقه دنبال می نمایند به تبعاتی که حضورودخالت های امریکا درمنطقه می توانددرپی داشته باشد و اقدامات مغرضانه ای که برخی از کشورهای منطقه دارند مانع از گسترش یافتن تخاصمات درمنطقه گردیم زیرا که اگر روندمزبور با بی تفاوتی و یا حتی بی توجهی ما به روند جاری امور ادامه یابد بعیدنخواهدبودکه لطمات و صدمات فراوانی متوجه جریانات شیعه درمنطقه بشودو حتی پایگاه وجایگاه روحانیت درعراق را هم سخت متزلزل نمایدکه دراین صورت تحت کنترل گرفتن امور و مدیریت آن برای کاستن ازتبعات آن سخت خواهدبود

حال اگربخواهیم برای اقدامی که می بایدانجام دهیم دنبال فاکت ویا دلیل تاریخی بگردیم می توانیم به این فرمایش ازمولایمان علی (ع) بپردازیم که ایشان فرموده اند«چه سود آن خیری را که از راه شر آید و چه ارزش غنا و گشایشی را که از فقر و سختی حاصل آید» .هرچند ممکن است که با مطرح ساختن این فرمایش به ذهن خواننده محترم موضوع این گونه تداعی شود که بنابراین فلسفه جهاد در اسلام چه توجیهی دارد ویا اینکه مسلمان اگرنتواندبرای دفاع ازاعتقاداتش به پا خیزد پس به چه دردی می خورد،؟ جواب این سؤال این است که اساسا تشریع جهاد در اسلام برای آن نیست که با قتل و کشتار همراه باشد، زیرا از منابع دینی استفاده می شود که جهاد برای اصلاح و ایجاد حیات طیبه است نه از پای درآوردن مردم وامروزمسلم است که با فراگیرنمودن تنازعات که چهره نامردانه و غیراخلاقی خود را حتی با حمله به اماکن متبرکه هویدا ساخته است و درهردوسوی آن منابعی از مسلمانان است که نابودمی گردد همان به که دولت ما برای نجات دادن منابع تاریخی ویا خطرات وسیعتری که می تواندمتوجه عموم مسلمانان نمایدپای پیش بگذاردو با هدایت مسائل سوریه به سویی که می شودبا اقدام به آنها روند جریان تحت کنترل درآیدمانع ازادامه کشتارو نابودی منابع تاریخی شیعه گردد.