تاريخ: دوشنبه ششم خرداد ۱۳۹۲ ساعت: ۶:۳۹ ب.ظ
در روانشناسی مبحثی وجود دارد که می تواند مبنای رفتار شناسی عالمانه ای واقع گردد وآن اینکه رفتارها خصوصیت منتشر شونده ای دارندبه نحوی که شما اگروارد جمع پرانگیزه وخوشحالی شوید ویا با آدم پر انرژی وفعالی دوست باشید هرچقدر سختی در مقابل شما قرار گیردبدون واهمه به حل آنها اقدام می کنید وبرعکس
با این حساب می توان گفت که زندگی هم صحنه روشنی از این واقعیت است که اگر کسی بتواندراه لذت بردن ازآن را بیابدودر جهت انتشارآن اقدام کندمی تواندباعث لذت بردن دیگران اززندگی گردد و یا به قولی معیار وگواهی برگفته اندیشمندی به نام جان ماکسول گردد که گفت: مردم از کسی لذت می برند که از زندگی لذت ببرد.
اما موضوع این است که در جامعه ما چنین فرایندی یا جدی گرفته نمی شودو یا اینکه به نوعی این فرهنگ در بین ما نهادینه گردیده که مضمونش این است نه خودت اززندگی لذت ببر ونه اینکه اجازه بده که دیگران ازآن لذت ببرند و حتی دراین عرصه کار را بدانجا رسانده ایم که درشعار وعمل طوری حرکت می کنیم که گویی می بایدبا آنانی که اززندگی لذت می برند ویا شعارلذت بردن از زندگی می دهنمخالفت ومبارزه بشود تا مبادا با تزریق انگیزه لذت بردن اززندگی خدای ناکرده گناهی صورت بگیرد این درحالیست که زندگی برمبنای منطق آفرینش دارای هدف بزرگی می باشد که تنها انسان رسالت شناسی که می تواند آن را با لذتی که ازپیگیری اهداف می برد محقق سازدش