برخی ازاوقات که زیر تلی از سوژه های مهم و حیاتی برای نوشتن گیر می افتی واما حوصله وحال نوشتن نمی یابی می مانی که چکار کنی مثلا الان که از سویی انتخابات درایران موضوع موردعلاقه مجامع ومجافل داخلی وخارجیست، موضوع ترکیه وآشوب های خیابانی موجود در آن می تواند درسی برای فردای ما باشد ویا مسائل سوریه که با فرستادن سلاح های روسی به سوریه وسلاح های امریکایی به اردن روز بروز جدی تر وخطرناک تر می شود ومسائل داخلی عراق که با حمله به دفاتر گروه صدر موقعیت حادی پیدا نموده است ودرنهایت تحریم هایی که اروپا وامریکا علیه ایران تدارک دیده اندو از چندروز آتی اجرایی خواهندشد سوژه های بسیارمناسبی برای نوشتن مطالب مهمی می باشند که می شود روی آنها ساعت ها وقت گذارد و خوانندگان را با گستردگی موضوعات و عمق خطراتی که ازجانب آنها می تواندمتوجه ما باشدآشنا نموداما حیف که حوصله ای برای این کارنیست زیرا که ما متاسفانه عادت به مطالعه وارائه تفسیر تاریخی ودقیق از مسائل نداریم ودوست داریم که نویسنده وصاحب فکرما مدام بگویدکه مثلا اصلاح طلبان چکارکردند و یا اصول گرایان دورکدام محورگردیدند و یا کدام اصلاح طلب چه گفت ویا کدام اصول گرا کجا رفت وازاین روست که من که نمی توانم از چنین مطالب بسیارابتدایی و بی فایده چیزی بنویسم می مانم وحوصله وانگیزه نوشتنم را ازدست می دهم هرچند که می دانم تمام مشکلات جامعه امروزین ما ازاین است که ما مطالبه وخواست دانستن و در ک واقعیت هایی که می تواند برای ما تهدید ویا فرصت ایجادکندرا نداریم ودوست داریم که دریک چرخش عبث وبی فایده گفتن ازفلان اصول گرا و یا اصلاح طلب بمانیم و مجادله بنماییم وکاری با این نداشته باشیم که ادامه کارسوریه ویا عراق ویا حتی ترکیه با شرایط موجود چه هزینه هایی را برما تحمیل می کند وممکن است که چه خطراتی را متوجه ما بکند