تاريخ: یکشنبه سی ام تیر ۱۳۹۲ ساعت: ۹:۲۵ ق.ظ
اگر فرضا نه به بهشت اميدوار باشيم و نه از آتش جهنم ترسان ، ثواب و عقابي را عقيده نداشته باشيم ، باز شايسته است از پي سجاياي اخلاقي برويم زيرا اخلاق پسنديده و ملکات فاضله است که ما را در زندگي به راه رستگاري هدايت مي کند . الحديث جلد 1 صفحه 37
بی گمان بسیاری ازما انسان ها درجریان زندگی وبنا برمواجهه با سختی ها و یا در بهره برداری از مزایا وموقعیت های طبیعی واکتسابی خود را دربرابر سئوالات مختلفی که نشانگر دنبالگیری این نکته که فلسفه آفرینش ویا بودن انسان بروی کره خاکی زمین چیست مشاهده نموده ایم وهر یک از ما به میزان دریافتی که از مبانی اعتقادی ونگرشی داشته ایم جوابی برای آنها پیدا نموده ایم به نحوی که برخی ازما حکمت موردنظر خویش برای انجام اعمال و یا حضورو مشارکت را ترس ازعقاب یافته ایم و چون ازاینکه درمقابل انفعال و بی تعهدی خودبه جهنم برده شویم مسئولانه با مسائل برخورد نموده ایم و گروهی لذت بودن در کنارصلحا و حضور دربهشت را عاملی برای عمل به تعهدات اخلاقی و رفتاری خود یافته اند وبرمبنای آن سعی نموده اندکه با انجام اعمال نیک خودرا فردی معتقد ومقید به آداب واصول اخلاقی نشان دهند.
اما درمیان خیل عظیم انسان هایی که آمده اندورفته اندو ازخود برگی به برگ های تاریخ قطور حیات انسان افزوده اند هستندو بوده اندانسان هایی که پا را ازاین فراترگذارده اند و بدون آنکه خودرا وامدار تنبیه وتشویق ازطریق رفتن به بهشت وجهنم بدانند دقیقا بدنبال رسالت و مسئولیت انسانی خود رفته اندو با نهادینه نمودن سجایای اخلاقی و نگرشی درخود سعی نموده اندکه برای رساندن خودبه جایگاه انسانی و عمل به تعهداتی که انسان را مسئول وفراترازسایرموجودات نشان می دهدازخودیادگارهای ارزنده ای باقی بگذارند.
پس در زندگی انسان وایجادجامعه ای انسانی مهم این نیست که من ازجهنم هراس داشته باشم ویا علاقه مند به بهشت باشم ویا اینکه خودم دریافت بدارم که چه وظیفه انسانی برعهده دارم تا با انجام آن رسالت انسانی خود را به انجام برسانم بلکه مهم این است که رسالت انسانی محقق گردد ویا بدست انسان مدینه فاضله ای ایجادشودکه همه از اینکه درچنان محیطی زندگی می کنند وازامنیت وآرامشی که برخوردار می باشندو درزیر لوای آن می تواننداستعدادهای خودرا پرورش دهندبه رضایت مندی برسند وبا بهره بردن ازظرفیت های خودبرای ارتقاء آن جامعه ازنظر کمی وکیفی تلاش داشته باشند.
پس ای کسی که درزمین زندگی می کنی وموظفی که به خاطرتفاوت هایی که با دیگرجانوران داری زندگی متفاوت تری اززندگی آنان برای خودایجادکنی بدان که همه این آرزوفقط و فقط با تلاش در جهت نهادینه نمودن سجایای اخلاقی که تو را ازظلم وتعدی در حقوق دیگران بازمی دارد وتلاش برای همراهی وهمکاری با دیگران را به وظیفه ای برای توتبدیل می کند ممکن می باشد وتو الزام به این داری که درجهت کسب آنها تمام تلاشت را بکارگیری و مطمئن باش که این مهم را با تعریف وتمجیدو یا تملق وچاپلوسی کاسه لیسان وبادمجان دورقاب چینان به تونخواهند داد ویا درتو متبلورنخواهد شد