تاريخ: جمعه بیست و دوم شهریور ۱۳۹۲ ساعت: ۹:۴۱ ق.ظ
انسانهای برتر از وقت خود به گونه ای استفاده می کنند که گویی دیگران نظاره گر اعمال آنها هستند ، حتی وقتی که تنها هستند و کسی آنها را نمی بیند . برایان تریسی
دراندیشه دینی ما آنجا که گفته می شوددرهمه حالی خدا ناظر و شاهد اعمال ماست هدف انتقال این مفهوم است که نبایددرمحضرچنین شاهد وناظری خطا و انحراف ازموازین داشت و یا به قول جناب تریسی انسان بزرگی بود و با یقین به نظارتی که براعمالمان صورت می گیرد ازآنچه که اززمان وامکانات دراختیارمان قرارگرفته بهترین بهره برداری را بنماییم تا انسان برتری محسوب گردیم.
حال بیاییدهمین گفته بسیارزیبا را ازمنظری دیگر مورد بررسی قراردهیم وبا تعمیم دادن به سخن این اندیشمندبزرگوار به سطح جامعه بگوییم که جوامعی بزرگ و برترندکه برای بهره برداری درست ازوقت ومنابعی که دراختیاراعضاء خودقرارمی گیرنداینگونه به آنها القاء می نمایدکه درهرحالی جامعه ناظربر استفاده آنها اززمان وامکانات است تا آنها با رعایت تمام موازین وقواعدبازی و مشارکت درسرنوشت خودو جامعه بکاری دست زنندکه در آن حرمت منابع وفرصت ها دقیقا رعایت گردد.
براستی من ومای ایرانی که امروز در اتلاف منابع وفرصت ها حرف اول را درجهان می زنیم وبه قولی درمحضر خداوند وبا دست زدن به کارهای خرد و پشیز موجبات هتک حرمت ازمنابع وفرصت ها می شویم آیا به خاطرآن نیست که نظارتی ازسوی جامعه را براعمال خودنمی بینیم وگرنه اگرجامعه دارای وجدان بیداری بود و با راه انداختن یک فرایندجدی و زنده هوشیاری و هوشمندی نظارتی امکانات وفرصت ها ومدیریت برخورداری ازآنها را به افرادی می داد که پس ازداشتن هنر مدیریت دارای وجدان بیدارخودنظارتی و اعتقادواعتمادبه نظارت جمعی بود آیا فکرمی کنید که باز شرایط آن فراهم می آمدکه ما درمحضر خدا گناه کنیم ویا موقعیت برترجامعه خود را با سهل انگاری به دیگرجوامعی بدهیم که به خدا ونظارت اواعتقادی ندارنداما خودرا چنان ساخته وپرداخته اندکه فرامین خدا را بدون آنکه او را بشناسندبهترازما عملی می سازند.
درپاسخ به این سئوال مسلم است که جواب من وما بله خواهدبوداما حیف که چون وقت عمل و سر دادن به تعهد فرا می رسد ما بازفراموش می کنیم که در محضرخداییم و یا تن داده به شعورجمع ونظارت جامعه ایم ونبایدبا شکستن حرمت زمان وامانت بودن قدرت وامکانات به کم ازبرترین بودن درمیان تمام ملل تن بدهیم واین چنین است که بازفضا را وا می دهیم و دربند چرب و شیرین دنیا اسیرمی شویم وبه کمترین موقعیت درمیان ملل جهان قانع می گردیم