تاريخ: شنبه سی ام شهریور ۱۳۹۲ ساعت: ۳:۵۷ ب.ظ
هیچ راه حل سادهای برای مشکلات پیچیده وجود ندارد.
درمطالب پیشین سخن ازاین بودکه من ومای دارای دغدغه مشارکت وتاثیردرشرایط اجتماعی وبهینه سازی روندامور دنبال مرکز ومجمعی می گردیم که درآن بتوانیم حرف خودمان را بدون کمترین دلهره وهراسی مطرح سازیم واین مرکز ومحل ممکن است که عنوان حزب بیابد و یا اینکه درمجموعه ای به هرنام که ممکن است شکل بگیرد اما چرا نه حزب مامی تواندمثل احزاب موجوددرکشورهای توسعه یافته منشاء خیزش خیر برای جامعه شود ومجامع سیاسی وفرهنگی ما به چنان مرکزی از مباحثه ومجادله تبدیل می شودکه هرورود کننده ای ازبودن درآن خوشحال باشدبرمی گردد به این موضوع که ما اگرواردبحثی و یا موضوعی می شویم چنان آن را برای خودمان عمده می کنیم که به خوداجازه نمی دهیم تا به صورت خیلی موجزی سئوالی و ابهامی برآن وارد گردانیم ویا اگرهم کسی ناپرهیزی نمودو انگشت اشارتی ابهام آمیز بدان نمودبرمی آشوبیم که شما چرا ؟
ویا به عبارتی می گوییم که اگرنقدی و یا واردنمودن سئوال وابهامی الزامی به نظر می رسد بهترآن است که بگذاریدآن را رقبای ما به انجام برسانند وشما تا می توانیددفاع کنیدو درمقابل رقبا موضع سرسختانه ای داشته باشید حال آنکه بهتذین نوع نقد واثرگذارترین آن انتقادازخود آنهم با شیوا ترین کلمات وشفاف ترین جملات می باشد زیرا که موجب می شودفردو یا گروه وحزب زمانی که با انتقاد ازداخل روبرو می شوددیگرنتواند آن را ردو یا توجیه نماید.
حال با این توضیح اجازه بدهیدازشرایطی بگویم که در آن قرارداریم و همگان ازکوچک وبزرک چشم به رادیو وتلویزیون ویا سایررسانه های درون وبرون مرزی دوخته ایم که ببینیم دولت ودولتمردانی که ادعای شناسایی راه حل های و شرایط عمومی کشوررا طی صدروزداشتند با کسب موفقیت در مسئله ای که دهها سال ایجادش به طول انجامیده آنهم درطرفه العینی معجزهای بنمایندوما را ازمشکلات عدیده ای که درآن گرفتاریم نجات دهند.
تا صدروز نمی دانم چندروزمانده اما چیزی که فراموش شده ومی ترسم که تا پایان دوره ریاست جمهوری جناب روحانی حتی پرونده آن هم بازنشودو یا اساسا دست هایی درداخل درکاراست تا با بزرگ نمایی بیش ازحدموضوع اختلافات ایران وامریکا آن را پشت گوش بیاندازدو یا ذهن مردم را ازآن منحرف سازدرسیدگی به این موضوع است که آیا همه مشکلات ناشی ازتحریم هاست ؟
مطمئنا پاسخ این سئوال نه است و حتی درقبل ازانتخابات بسیاری ازنظریه پردازان با گرفتن انگشت اشاره به سوی دولت گذشته عنوان می داشتند که بخش مهم وبزرگ مشکلات کشوربرمی گردد به مدیریت دولت ومدیران دولتی.
خوب اگراینگونه است که درواقع هم اینگونه می باشد چرا دولت جناب روحانی قبل ازپرداختن ویا بازنمودن سرکلاف سر درگم موضوع صنعت هسته ای ایران که امروزه پیچیده ترین ومهمترموضوع جهان می باشد به بحث مدیریت نپرداخت تا با همراستا نمودن آن با اهداف دولت ازطریق اعمال تغییرات هدف دار بشود زمینه وشرایط داخلی را برای بهره بردن ازتوفیق های حاصل آمده درمذاکرات هسته ای آماده نمود.
براستی اگرهم بشود یک شبه موضوع هسته ای ایران را حل نمودو همان شب هم مجلسین امریکارا راضی نمودکه کل قوانین تحریمی علیه ایران را کن لم یکن تلقی بنمایندآیا با شرایط موجودمدیریتی و زمین گیری کامل ساختار اداری و آلوده بودن آن به فساد وتنبلی می توان دست آوردهای حاصل ازتعامل با امریکا و غرب را درداخل ایران با سرعتی که موردنظرونیازاست عملیاتی نمود؟
پاسخ به این سئوال مطمئنا نه خواهدبودزیرا که بدنه مدیریتی دولت همان بدنه ای می باشدکه با تمام دست ودلبازی های دولت احمدینژادقادرنبود اقدامی برای برطرف نمودن نیازمندی های مردم وکمبودهای موجوددر تمامیت ارکان ساختاری جامعهبه انجام برساندواین حرفیست که تمام صاحب نظران و منتقدان شرایط موجودوقوف برآن دارند.
حال سئوال این است که با توجه به موجودیتی ناتوان تحت عنوان ساختاروتنه فربه و ضعیف دولت که نیازبه یک غربال جدی داشت واین کار مهمترین واولاترین کاری بودکه بایدبعد ازانتخابات به انجام می رسید چرا دولت تمام همتش را مصروف موضوع هسته ای نمود؟