تاريخ: دوشنبه یکم مهر ۱۳۹۲ ساعت: ۱۰:۱۸ ق.ظ
مطابق همه سال هایی که فارغ التحصیل شده ام بدلیل آنکه یکی از برادران، خواهران ویا یکی ازفرزندانم اول مهر را با شر وشورکاملی یاد آوری می نمود حال و هوای مدرسه می کردم و امسال هم که دومین سال رفتن نوه ام به مدرسه است به خاطراو اول مهربرایم حال وهوای دیگری داشت ودارد.
براستی که این روز در خاطر وتاریخ مردم ایران چه ارزشمندی وجایگاه ویژه ای می تواندداشته باشد اما حیف که روز بروزاز این اهمیت کاسته می شود زیرا که ازیک سو علم وعلم آموزی آن منزلت گذشته را ندارد واین پدیده ای بسیارمنفی می باشدکه کسی برای آن دغدغه ای ندارد دومین علت برمی گردد به هزینه های سنگین علم آموزی که تمام فکروالدین را معطوف خود می سازد وشادمانی های دیگرش تحت الشعاع آن قرارمی گیرد و درنهایت آنکه برای دولت هم مثل اینکه این موضوع دارای اهمیت نیست و گرنه اگر اهمیت داشت روزاول مهربه عنوان یک روز برای برگزاری جشن ملی ازاولویت هایی برخورداراست که دردیگرروز هایی که ما به نوعی آنها را عزیز می داریم این اهمیت وجودنداردزیرا دردینی که اولین ارتباط خالق با مخلوقش با کلمه ای تحت عنوان بخوان آغاز می شودو روز برقراری این ارتباط تحت عنوان روز بعثت جشن گرفته می شود باید روز اولینی که میلیون ها کودک،نوجوان وجوان ما برای خواندن راهی می گردندجشنی بزرگتروپراهمیت تربرگزارشود زیرا که این امررا می توان محصول همان بعثت دانست ولی با گستره بزرگترو فراگیرتر که حیف ما ازچنین قاعده ای دورهستیم ونمی دانیم که وظیفه ما متصل نمودن تمام اتفاقات خیربهمدیگربرای ترسیم شمایی زیبا ازجامعه ای اسلامی است وازاین روست که تمام امورما ازهمدیگر گسیخته ودورشده است و هیچ کسی برای درکنارهم قراردادن آنها که فرهنگ عمومی ما را تشکیل می دهد همتی به خرج نمی دهد.