تاريخ: پنجشنبه بیست و پنجم مهر ۱۳۹۲ ساعت: ۹:۱۷ ق.ظ
علم از بهر دین پروردنست نه از بهر دنیا خوردن
هرکه پرهیز و علم و زهد فروخت
خرمنی گرد کرد و پاک بسوخت
..............................
اگرداستان خلقت را برمبنای تفکر ونگرش ماوراء البیعه باورومحورفعالیت خویش قراردهیم دراساس بایدبه این نکته توجه نماییم که زمین نه محلی جاودانه برای سکنی گزینی انسان است بلکه دراصل تبعیدگاهیست که در اثر خطا و اشتباه او برایش معین شده و اوتلاش می کندتا با فراهم آوردن امکان بازگشت از آن بگریزد وازاین روست که تمام افعال آدمی بر سرعت متکی می گردد.
اما به یقین می توان گفت که این بازگشت به همین سادگی ها هم امکان پذیرنخواهدبود زیرا که ازیک سو کارجوهره سخت وغیرقابل تحملی دارد وتا فردبرای انجام آن دارای تخصص ومهارت نشود نمی تواندآن را بدرستی و تحت شرایط مختلف به انجام برساند،دوم آنکه انسان ذات وطبیعت تنبلی دارد وتا هدف بزرگترودست آوردهای کاملتری درمقابلش قرارنداشته باشدچندان مایل به تن دادن به کارنمی شود .سوم آنکه انسان ذاتا لذت پرست و خوشی خواه است وتا لذتی درکارنباشدو خوشی درانجام عملی متوجه اونشودنمی توان امیدواربه این بودکه او تن بکاربدهد وچهارم آنکه درطبیعت ودرمتن داستان خلقت برای اینکه انسان جوهر وذات خودرا بنمایاند موانعی تعبیه شده است که مبارزه نمودن برای برطرف نمودن آنها بسیارسخت می نمایدکه یکی ازآنها شیطان است.
اگربه همه مواردفوق توجه نمایید ویا حتی اگر ازمنظر ماده گرایان منطق تکامل انسان را تلاش برای یافتن پاسخ های لازم به سئوالات خود تلقی داریم مسلم است که گذرازمراحل مختلف نیازبه این داردکه راهنمایانی درمسیرفعالیت انسان وجودداشته باشندتا با نشان دادن راه مانع از به انحراف رفتن ودوباره کاری ازطریق اصلاح درانسان شود که یکی ازاین ابزارها دین می باشد.
حال اگربخواهیم برای فهم موضوعی دین وجایگاه آن درزندگی انسان اقدامی بنماییم لازم است که با ارائه تعریفی ازدین ونوع نگاهی که درمنطق ادیان به آن می شود بگوییم که علم ابزاری می باشدکه برای تحقق دین می بایدبکار رودنه برای تزیین دنیا.
برای واژه دین ( Religion) در کتب لغت معانی بسیاری ذکر شده است مانند : ملک و پادشاهی، طاعت و انقیاد، قهر و سلطه ، پاداش و جزاء، عزت و سرافرازی ، اکراه و احسان، همبستگی، تذلل و فروتنی، اسلام و توحید، عادت و روش، ریاست و فرمانبرداری که تفسیر موجز هریک از آنها مبین این واقعیت است که دین عملا وسیله واسبابی برای سامان دادن وسازمان یافته نمودن فعالیت های انسان است زیرا که همه این مواردگواه وجودساختار ها ومحدوده های فعالیت برای انسان است.
وامادر لغت برای معنی دین واژگانی چون جزا، اطاعت، قهر و غلبه، عادت، انقیاد، خضوع، پیروى و مانند آنها آمده است که این مواردهم دلالت برای احاطه دین بر محدوده عملکردی وفعالیت انسان دارند.
در قرآن کریم نیز آیاتى وجود دارد که از آنها، معناى جزا، شریعت و قانون، طاعت و بندگى استنباط مىشود.
هرچندکه در آیات قرآن به معانی از دین اشاره شده است که حدود مخصوص خودشان را دارند. چنانکه خداوند می فرماید: «هوالذی ارسل رسوله بالهدی ودین الحق، صف ، 9» که در این آیه دین به معنی کیش و شریعت آمده است و یا می فرماید:«فاعبدالله مخلصاً له الدین، زمر ،2» و در اینجا دین به معنای توحید و یگانگی میباشد و …
هم چنین دین در آیین زرتشت وسیله رسیدن به اهورا مزدا(خدا)شناخته ومعرفی شده است درسایرادیان نیزتعاریف همسانی نزدیکی با تعاریف اخیر الذکردارند.
با اشاره به مواردفوق الذکروبا تدبردر معانی کلماتی که هر یک به گوشه ای ازاحاطه دین به محدوده های حیات انسان داشته به قطع یقین می توان عنوان نمودکه دین وسیله ای برای گذردادن انسان از مراحل موجوددرمسیرزندگی اومی باشدتا بتواندبا رسیدن به رضایت مندی خداوندازتوبه وبازگشتش، به بهشتی بازگردد که ماواء ومکان استقراراوخواهدبودواین میسرنمی گردد مگرآنکه همه افراد مدعی دین داری با دست یازیدن به اخلاق دینی ورعایت آداب واصول آن کاررا بدرستی وطبق منطق دین به انجام برسانند نه اینکه دین را وسیله برای آبادنمودن دنیای خودآنهم ازطریق تخریب دنیای دیگران تبدیل سازند.
آنهایی که فکرمی کنند دین اسبابیست برای دست کشیدن ازدنیا درواقع متوجه نیستندکه توبه با ساختن وپرداختن اما درمسیردرستش وبازگشت تنها با طی طریق نمودن وپاسخ یافتن برای ناآگاهی هایی که موجب خطا می شودمیسر می گردد وهیچ راهی بدون توشه راه سپری نمی گردد.
وآنهایی که فکرمی کنندکه ازدین می توانند اسبابی برای استحماروبهره برداری های مادی خودبهره جویند بایدبدانندکه درعمل راه بازگشت را به روی خودمی بندند زیرا که اگرنعمتی درزمین فراهم آمده نه برای خور وخواب آنان بلکه برای فراهم آوردن انرژی و انگیزه لازم برای کارو فعالیت همگانی جهت شناختن راه وفراهم آوردن اسباب بازگشت است وچون خودخواهی آنها مانع ازمشارکت همگانی دراین امرمی شود درعمل این افرادباعث تاخیر در رسیدن به تکامل و بازگشت ودرنهایت عذاب ودوری بیشترانسان به بهشت می شوند که این گناهی بسیاربزرگ ونا بخشودنیتراز گناه آدم رانده شده ازبهشت می باشد