تاريخ: شنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۹۲ ساعت: ۴:۴۶ ب.ظ
جوانمرد که بخورد و بدهد به از عابد که روزه دارد و بنهد. هر که ترک شهوت از بهر خلق داده است از شهوتی حلال، در شهوتی حرام افتاده است.
..............................
دراین بیان سعدی چند صفت را موردتوجه قرارداده است که می تواندتوجه بدانها و بکارگیریشان موجب بهبودشرایط فرد گردد مثلا آنجا که درمقام مقایسه بین طرار (آنکه به قهراز صاحب ثروتی بگیرد وهم خودمصرف نمایدو هم به مستمندان ببخشد بهتراز زاهدی شناخته شده است که خودبه نام روزه و بجا آوردن طاعت نخوردومال را باقی بگذارد بهترشناخته شده است ویا آنجا که آدمی به نام دیگران ازمیل به داشتن و استفاده نمودن ازداشته حلالی دست بکشد به عنوان فردی شناخته شده که به حرام افتاده است دراصل به قصدمطرح نمودن صفتی می باشد که از طریق آنان می توان آدم ها را به سوی وظایف ورسالت های خود هدایت نمود ورهنمون شد .
از سوی دیگرتوجه به این نکته لازم می باشد که بدانیم که درنزد سعدی آنکه طراری می کندو یا به قولی جوان مردی پیشه می نمایدتا ازمتمولی به قهربگیرد ودربین مستمندان تقسیم کند کار درستی می کند و یا امرمباحی را به انجام می رساند بلکه گفته شده که با عنایت به اینکه این امر اقدام درستی نمی باشداما بازبهتراست از عمل آنکه مال به روی هم بگذارد وخودرا عذاب بدهد تحت این عنوان که زهد می ورزد زیرا که دراین حالت زاهدهم خودرا عذاب می دهد وهم مالی را که می توانست دربین دیگران توزیع نمایدتا مشکلی را ازپیش پای مردم بردارد ازآنان دریغ می دارد واین دقیقا مصداق همان خودداری نمودن ازمصدف موردویا مال حلال است تحت این عنوان که من مانع ازشهوت می گردم