تاريخ: شنبه دوم آذر ۱۳۹۲ ساعت: ۱۱:۹ ق.ظ
دربخش های پیشین مطلب کاررا به جایگاه عقیدتی بررسی قیام امام حسین (ع) کشاندیم وبا آوردن دو آیه ازقرآن کریم و تا حدودی بازنمودن حوزه ای که در این دوآیه بیان شده است عنوان نمودیم که ایشان تنها به عنوان یک مسلمان موظف بوده اندکه برای ادای وظیفه به ابلاغ امربه معروف ونهی ازمنکراقدام نمایندودراین شماره نیز با آوردن آیه ای دیگر کاررا ادامه می دهیم
برای این کار دوباره ازقرآن مدد می گیریم آنجا که درآیه 157 سوره اعراف می فرماید:
الذین یتّبعون الرّسول النّبی الأمی الذی یجدونه مكتوباً عندهم فی التورئه و الإنجیل یأمروهم بالمعروف و ینهئهم عن المنكر و یحلّ لهم الطّیبت و یحرم علیهم الخبئث و یضع عنهم إصرهم و الأغلل الّتی كانت علیهم فالذین ءامنوا به و عزّروه و نصروه و اتّبعوا النّور الذّی أنزل معه أولئك هم المفلحون
همانا كه از فرستاده (خدا)، پیامبر «امی» پیروی میكنند؛ پیامبری كه صفاتش را، در تورات و انجیلی كه نزدشان است، مییابند؛ آنها را به معروف دستور میدهد، و از منكر باز میدارد؛ اشیاء پاكیزه را برای آنها حلال میشمرد و ناپاكیها را تحریم میكند؛ و بارهای سنگین، و زنجیرهایی را كه بر آنها بود، (از دوش و گردنشان) بر میدارد؛ پس كسانی كه به او ایمان آوردند و حمایت و یاریش كردند، و از نوری كه با او نازل شده بود پیروی نمودند، آنان رستگارنند.
دراین آیه خداوند ضمن اشاره به پیامبری که امی می باشد(یعنی کسی که ازقبل با آیات قرآن که براو وحی گردیده آشنایی نداشته است) بخشی ازوظایف ایشان برشمرده می شودکه عبارتند از
1- امربه معروف
همانگونه که می دانیم انسان اززمان هبوط به زمین بدون آنکه احساس تعلق خاطربه زمین بیابددنبال یافتن راه های بازگشت بوده واز این بابت است که همیشه دلش را با دعا وتوبه صیقل می داده است ویا دوست نمی داشته که دیگران اقدامی بنمایندکه موجبات قهروخشم خداوندرا فراهم آورند.
دل لطیف آمیخته بدعا تنها برای خودش چیزی را نمی خواهدبلکه آرزومی کندکه خوددرکناردیگران به سعادت برسدوازاین روست که سعی می کندبا نشان دادن رویه ای زیبا ازکارخوب رسیدن به آن را انگیزه ای برای خودودیگران بنماید ویا با فراخواندن دیگران به انجام کارخوب فضای لطیفی را برای عموم مردم فراهم سازد
2- نهی ازمنکر
آدم اززمان تبعید که با نفوذشیطان برجان و دلش همراه بوده نتوانسته آن را ازخودبیرون بیاندازدوهمیشه بین خیروشر گرفتاربوده است وازآنجا که درشرراحتی و لذت فراوان وجوددارد شیطان بیرون ودرون انسان را برای انجام آن ترغیب می نماید ودراین راه حتی اورا برای یادگرفتن دانش تقلب و مهارت گول زدن هدایت می کند و چون انسان بدین اسباب مجهزمی شود شیطان او را برای تجری به حقوق دیگران فرا می خواندو او هم بدون چون چرا راه تجاوز وتعدی درپیش می گیردوبا مال خود نمودن امکانات وفرصت ها مانع ازدست یابی عموم مردم به فلاح می شودوازاین روست که هرکسی که با چنین مظاهری ازانحراف مواجه می شود موظف می گردد که برای دفاع ازحقوقی ازخودکه موردتجاوز قرارگرفته است وحقوقی ازجامعه که مال عموم مردم است با متجاسربه مبارزه ازطریق نهی ازمنکربپردازدتا هم به حق خودش برسدو هم حقوق جامعه را بدان بازگرداند.
3- حلال شمردن اشیاء پاکیزه
خداودبرای بازگشت انسان وتوبه پذیرفته شده امکاناتی را درزمین قرارداده است که تنها می بایددرجای خودش مصرف گردد که اگرچنین شود هیچ فردی وکسی نمی تواندمانع ازاستفاده ازآن شود.
4- تحریم ناپاکی ها
انسان دربسیاری از اوقات با جا بجا نمودن منابع وامکاناتی که خداوند درجهت بازگشت اوتعبیه نموده است آن را به امکانی تبدیل می نمایدکه با مشغول نمودن انسان به خودمانع ازادامه وظیفه وراه بازگشت می شود اینها امکاناتی می باشندکه حرام شناخته می شوند وبایدازآنها اجتناب گردد اما هستندافرادی که برای مشغول وگمراه نمودن انسان تبلیغ به مصرف آنها می کنند که باید بااین افرادمبارزه شود.
5- رها نمودن انسان ازقیودات
انسان برای بازگشت و انجام توبه ای که پذیرفته شودنیازمندآن است که خودرا ازتمام قیوداتی که برروی بصیرت او درعمل بوظایف وپیگیری رسالت انسانی سنگینی می نمایندومانع ازتشخیص وظیفه می شوند وا رهاند ودراین راه پیامبران بهترین حامیان انسان خواهندبود.
با عنایت به مواردفوق که جز وظایف انبیاء شناخته می شوند بایداذعان داشت که مدعی پیروی ازانبیاء نیزبایداین وظایف را برعهده بگیرندزیرا که انسان بعدازدریافت آگاهی موظف می شودکه آن آگاهی را به دیگران هم انتقال دهد تا ازمجرای عمل به آنها منابع وفرصت های دردسترس برای بازگشت وتوبه منهدم ونابود نشود و از این روی بودکه امام حسین (ع) خودرا به عنوان پیرو صادقی ازپیامبران و فردی که آگاهی دقیق به رسالت انسانی خوددرتوزیع آگاهی وهدایت نیازمندان به آگاهی می یافت دست به قیامی زدکه درمتن آن امر به معروف،نهی ازمنکرقرارگرفته بود ومبارزه با کسی که حلال خدا را حرام وحرام خدا را حلال می نمود توصیه گردیده بود و درنهایت رها نمودن انسان ازقیوداتی چون هم قبیله ای وهم خونی و ....را شعارخود داشت ویا به عبارتی امام حسین (ع) با این قیام دقیقا بوظیفه ای عمل نمودکه بر گردنش بود و وظیفه ای بودکه از طریق آن می شد انسان را با بازگرداندن به مسیربازگشت و آشنا نمودن با توبه ای که پذیرفته باشد براه آورد.