تاريخ: چهارشنبه ششم آذر ۱۳۹۲ ساعت: ۸:۵۹ ق.ظ
انسان موجودی زنده به جای داشتن درجان ودل دیگران است ویا به عبارتی آدمی تا نداندکه چشمی به انتظارش و دلی به آرزوی دیدارش ودستانی بدعا گویی و استجابت سلامتیش می باشد باوربفرماییدکه نمی تواند آرام وقراربیابد و امید به فردا ببندد وازاین روست که خود دغدغه دیداریاران،سلامتی آنان و موفقیت و سلامتیشان را دردلش خلق می کند ،بارورمی سازدو برای دیداریاران ودرکنارگرفتن عزیزان هرمانع ورادعی را که باشدبکناری می زند تا بداند وبباوراند که دوستشان داردوبدوست داشتن آنها نیازمنداست.
پس ای کسانی که بی یاربودن ودرکنارنداشتن حبیبان خود را برنمی تابید به خود نهیب بزنید و براه دارید که اگرازسوی آنها نسبت به شما عرض ارادتی نشد بنا به فرمایش جناب حافظ که فرمود
گر چه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد
هزاران دردو دعا را نثارشان سازیدزیرا که بی وجودآنها دم به دنیا نمی ارزد ومن برای شما چنین میدارم زیرا که بسیار دوستتان دارم