تاريخ: چهارشنبه ششم آذر ۱۳۹۲ ساعت: ۱۲:۴۷ ب.ظ
دربخش پیشین مطلب به مبحث عقیدتی امربه معروف ونهی ازمنکر درنگاه نبی گرامی اسلام(ص) پرداختیم وعنوان نمودیم که حضرت ایشان کار ووظیفه آمربه معروف وناهی ازمنکررا همسان وظیفه کار انبیاء الهی و یا خودخدا می دانند واین بس مسئولیتی بزرگ می باشدزیرا که خدا همه امکانات را با دست ودلبازی تمام فراهم نموده تا انسان بتواند درتوبه وبازگشت ازآسودگی کاملی برخوردارباشدو آنکه با مال خودنمودن قهری و یا با حیله این امکانات شانس توبه وبازگشت را ازهمه آدمها می گیرد (زیرا گه گروهی را با دارایی مشغول می کندو گروهی دیگررا گرفتارودربدرفقرمی سازد)ظالمی می باشد که دشمن خدا ومردم شناخته می شودوبرهرانسان دانا وعالمی است که با چنین موجودیت نابکاری مبارزه داشته باشد اما دراین شماره کاررا به عرصه نگرش ونگاه مولا علی(ع) می بریم تا ببینیم که امام حسین (ع) درمحضرپدر وظیفه وکار آمریت به معروف ونهی ازمنکررا چگونه دریافته است
امام علی (ع) می فرمایند:
مَن تَرَكَ إنكارَ الْمُنكَرٍ بِقَلبِهِ ويَدِهِ ولِسانِهِ فَهُوَ مَيِّتٌ بَينَ الْأحياءِ؛
كسى كه منكَر را با قلب و دست و زبانش انكار نكند، مردهاى است ميان زندگان.
تهذيب الأحكام، ج 6، ص 181
حال اگربرمبنای این نگرش انسان را موجودزنده ای بدانیم که راه زنده ماندن خودرا درمبارزه با طبیعت و موانع اجتماعی بازدارنده ازذست یابی به حقوق حقه خود می داند آیا می توان انسانی را یافت که درمواجه با مشکلات وموانع طبیعی ویا اجتماعی نا امیدگردد وبه سوی قبله درازشودوجان به جان آفرین تسلیم داردو یا انسان ذاتا موجودی جان سخت است وبا به جان خریدن تمام سختی ها و گرفتاری ها تلاش می نمایدکه خواسته وآرزوی خود را به هر نحو که شده تامین وبرآورده سازدحتی اگر این کار به قهروخشم باشد.
حال اجازه بدهیدکمی به نگاه ونگرش انسان توسعه وگسترش بدهیم وبا ورود درعرصه نیازهای ثانویه انسان که او را از گروه وصنف موجودات زنده دیگرجدا می دارد به موضع امربه معروف ونهی ازمنکراززاویه ای دیگرتوجه نماییم درچنین حالتی ملاحظه خواهیم نمود که نرسیدن به آن موقعیت می تواند درد آور باشد زیرا که انسانی که نتواند جایگاه واقعی خودرا بدست آورد دراصل حیوانی خواهدبودکه تنها نمایه هایی ازانسان بودن را با خودیدک می کشد
واین همان چیزی است که امام علی (ع) درتوصیف آن مطلب فوق را بیان داشته اند وعنوان می دارندکه انسان بی توجه به وظیفه امربه معروف ونهی وساکت دربرابر تضییع حقی که ازاو صورت می گیرد همسان مرده ای می باشدکه درمیان جانداران زندگی می نماید.
امام علی (ع) درکلامی دیگربیان می دارندکه:
إنَّ الأمرَ بِالمَعروفِ وَالنَّهىَ عَنِ المُنكَرِ لا يُقَرِّبانِ مِن أَجَلٍ وَلا يَنقُصانِ مِن رِزقٍ ، لكِن يُضاعِفانِ الثَّوابَ وَيُعظِمانِ الجرَ وَأفضَلُ مِنهُما كَلِمَـةُ عَدلٍ عِندَ إمامٍ جائِرٍ؛
امر به معروف و نهى از منكر نه اجلى را نزديك مىكنند و نه از روزى كم مىنمايند، بلكه ثواب را دو چندان و پاداش را بزرگ مىسازند و برتر از امر به معروف و نهى از منكر سخن عادلانهاى است نزد حاكمى ستمگر.
حال اگر فرمایش اول امام (ع)را به این سخن گهربارپیوندزنیم آیا با این وضعیت مواجه نخواهیم شدکه عمل به وظیفه امربه معروف و عاری نمودن جامعه ازاقداماتی که به مخاطره اندازنده سلامت جامعه می باشد می تواندروزی آدمی را افزایش وعمراو را طولانی کندزیرا که در بستری از کارهای نیک صورت گرفته امنیت عمومی می شود و استعدادها شکوفا می گردد وآنجا که ترس ازبیان حق وجودداشته باشدو یا اینکه بی توجهی باعث گسترش خطاو انحراف را ممکن گردد مسلم است که هیچ فردی نمی تواندخود را مصون ازگزند بداند ویا خطری را متوجه خودنبیند وازاین روست که هرکسی که خود را انسان ودارای شعوردرک شرایط ومدیریت آن می داندمی بایددنبال تحقق امربه معروف باشد ودرباب مبحث نهی ازمنکرحرف واضحتر وشفافترازاین می باشدزیرا نمی توان ازموجودزنده وبا شعوری که می داندتنها راه سعادت و رفاهش دراین است که حق خود را اززور گویان بازستاندتا عمرو شرافتی انسان بیابد این انتظاررا داشت که دربرابرسیری ظالم وگرسنگی خودودیگران ساکت بماندزیرا که ممکن است او گرسنگی را تحمل کندو به دیگران آسیب نرسانداما اگرگرسنه ای این مقداردانایی نداشته باشدو بخواهدبه هرطریقی که شده انتقام گرسنگی خودرا بگیردای بسی که کاری انجام دهد که نتیجه اش درخطرانداختن رفاه وسلامت دیگران هم باشد
وبر همین منطق است که امام حسین (ع) که درمکتب چنین پدری تعلیم یافته وتربیت شده است محور اقدام وقیام خود را برامر به معروف ونهی ازمنکرمی گذارد تا مبادا با سکوت دربرابرتضییع حقی که ازاو ودیگران صورت می گیرد
خسارت و تبعات سنگین ظلم دامن او را هم بگیردو یا سکوت دربرابرتضیع حق خودش اور را درزمره مصداقی فرمایش مولی علی(ع) قراردهد
ویا به عبارتی امام حسین(ع) با قیام خویش بدنبال آن می رودکه بگوید ای کسانی که داعیه ای زنده بودن وانسانی زندگی کردن داریدمطمئن باشیدکه اگربه ظلم تن دهیدو درمبارز با آن جانب مماشات پیشه گیرید اززندگی تنها زنده ماندنش نسیب شما خواهد شد واین برای انسان بسیارخفت آور است که برای تکه نانی چون جانوران پست سرخم فرودآردو یا بر نابکاران تسلیم شود.
ادامه دارد