تاريخ: پنجشنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۲ ساعت: ۹:۳۸ ق.ظ
محل کارمن دقیقا درنزدیکی سه دبیرستان (دوموردازآنها پسرانه ویکی دخترانه) شهرابهرقراردارد که همین نزدیکی موجب می گردد که هرروز صبح،ظهروعصرشاهد هیجانات و رفتارهایی ازجوانان باشم که درچندسال گذشته همانند این رفتارها یا اصلا به چشم نمی آمدو یا کمتر دیده می شد
شوخی های رکیک،ادبیات نامفهوم و سخیف،مدل مو ولباس های نابهنجار ،نوع راه رفتن نامتعارف ومزاحمت های .....نمادهایی ازجوان امروز ورفتارهای بقولی کلاسیک وبه سنت تبدیل شده آنان است
درچرایی پیدایش این وضعیت حرف فراوان است اما یکی ازمهمترین وشایددرد آورترین دلایل بروزچنین اختلالاتی می توانددر بی توجهی عمیق مسئولان به واقعیت عدم سرمایه گذاری ونداشتن برنامه درخصوص جوانان باشد که برای تحلیل وتفسیر این معضل ضرورت ایجاب می کندکه موضوع دریک کارجامع مورد توجه وواکاوی قرارگیردتا آنانی که فکرمی کنند همه خطروتهدید ازبیرون جامعه ویا در کریدورهای کاخ سفید ویا مرکزتصمیم گیری های اروپایی سر وشکل می گیرد بدانندکه نه ریشه بزرگترین وخطرناکترین تهدیددرمیان خودمان ودردفترکارمسئولان است که اگرموردتوجه وگرفتن انگشت اتهام واقع نمی گردد بدلیل آن است که آنان وجه مقدس ومقبولی یافته اند و کسی نمی تواندو یا جرات نمی نماید تا بگویدکه کمی امریکا را فراموش کنیدوبه کوچه پس کوچه های شهرها توجه کنیدتا ببینید که برسر بزرگترین و مهمترین سرمایه کشورکه نیروی انسانی می باشدچه می آید.
همانگونه که دوستان خواننده متن درجریان می باشند پیشرفت ودرمتن آن توسعه که هدف وخواست نهایی هرکشوری می باشد زیرا که با دست یابی به آندو می توان راهبردهای موردنظر را محقق ساخت جز با به تعالی رساندن منابع بدست نمی آید ویا به عبارتی هیچ کشوری جزآنکه منابع دراختیارخودرا دقیقا شناسایی وپرورش دهدنمی توانددررقابت با دیگرکشورها ویا درکنترل .مدیریت زمان برای دست یابی به اهداف اقدام گسترده ای را به انجام برساند
حال اگربخواهیم ازمنابع تعریف روشنی ارئه نماییم می توان گفت که منابع عبارت از مجموع استعدادها و توانایی های بالقوه موجوددرطبیعت (اعم ازمادی وانسانی) است که می شود ازآنها در مسیر تحقق اهداف متعالی انسان بهره گرفت که با این تعریف جوان را می توان استعداد وظرفیت بالقوه ای تعریف نمودکه برای به بالفعل تبدیل نمودن آن می باید ازتمام امکانات مادی وانسانی دراختیار بهره برد زیرا که تا این بخش ازمنابع انسانی تحت برنامه های تعلیماتی ویژه وآینده نگرانه ای آماده حضورونقش آفرینی برای مدیریت فرصت ها ومنابع مادی در آینده نگردد نمی توان به این اعتمادواطمینانی دست یافت که درلوای آن اینگونه القاء می شود که راه را درست رفته ایم وساخته ها وپرداخته های ما می توانندپایداری ومانایی تاریخی خود را به اثبات برسانند.
اما بایدبه خاطرداشت که موضوع توجه به جوانان وداشتن برنامه برای آنها ضرورت هایی را طلب می نماید که بدون توجه و مهیا ساختن آنها نمی توان حتی حرف ازجوانان واقداماتی برای به تعالی رساندن آنها را به میان آورد که امیدوارم درسلسله مقالاتی به این الزامات بپردازم هرچندکه یاری تمام دوستان را در کمک به واشکافی هرچه دقیقترموضوع خواهان می باشم
ادامه دارد