تاريخ: پنجشنبه بیست و ششم دی ۱۳۹۲ ساعت: ۹:۴۸ ق.ظ
ای نفس چون وظیفهٔ روزی مقررست
آزاد باش تا نفسی روزگار هست
از پیری و شکستگیت هیچ باک نیست
چون دولت جوان خداوندگار هست
.............................. ....................
اگرانسان به خودباوری رسیده باشد و این باوررا ملکه ذهن خود نموده باشد که درپهنه خاکی زمین انسان اگربخواهد وتلاش داشته باشد ازگرسنگی نخواهدمرد مسلم است که با این باور به پادشاهی خواهدرسید زیرا که نفس خودرا از آلوده شدن به پلشتی تکریم صاحب مالی وموقعیتی آنهم به بهای رفع جوع بازخواهد داشت .
اما اگرچنین نشود و فردبا فراموش نمودن ظرفیت های خودو کرامت وبخششی که خداوندبرای تامین معاش و رفع تنگناهای موجوددرزندگی برایش فراهم نموده است برای دریوزگی ابتدایی ترین امکانات زیستی به درب سرای صاحب مالی وموقعیتی برود ازاووشخصیتش چیزی باقی نخواهدماندتا با تکیه برآنها بتواند سر بالا بگیرد وگردن فراز داردکه انسان است وبرای تحقق رسالت انسانی تلاش می نماید .
وازاین روست که سعدی حکیم عنوان می دارندکه نفسی که اعتقادبه سهم داشتن ازروزی داشته باشد وبداند که با پای گذاشتن درسنین کهولت بازخدایی که طبیعت جوانی را آفریده اجازه نخواهدداد تا او گرسنه بماند هیچگاه نا امیدنخواهدگشت واجازه نخواهد داد تا با زیر پا گذاردن کرامت خویش روزی را گدایی نماید
