تاريخ: شنبه بیست و هشتم دی ۱۳۹۲ ساعت: ۱۰:۲ ق.ظ
ضرورتست به توبیخ با کسی گفتن
که پند مصلحت آموز کاربندش نیست
اگر به لطف به سر میرود به قهر مگوی
که هر چه سر نکشد حاجت کمندش نیست
.............................. ..............................
درنظام آفرینش و به تاسی ازآن درنظام های تعلیمی وتربیتی آدمی برای تنبیه آفریده نشده است تا عده ای خودرا موظف به تنبیه دیگران بدانندو با این تصورخودرا مالکی تصورکنندکه مال وجان دیگران دردستان آنان می باشد بلکه انسان موجودی دارای ظرفیت تربیت وتزکیه می باشدتا ازطریق آن برای انجام هدفی وتحقق رسالتی آماده گردد وازاین روست که نبی گرامی اسلام محمدمصطفی (ص) بیان می دارندکه من آمده ام تا تزکیه نمایم وتعلیم دهم
وز این روست که سعدی بزرگ هم عنوان می دارندکه درجایی که می شود به ملاطفت و تزکیه فردی را براه آود واین درذات انسان است چه نیازی به این هست که ازابزارهای تنبیه برای درراه داشتن ویا به راه آوردن آدمی استفاده نمود
ازسوی دیگرباید به خاطرداشت که کمندوبندبرای موجوداتی است که به منطق انسانی و طبع آن مزین نیستندو هرچه برایشان ازباب تعلیم وتربیت نشانه و آیتی بیاوری بازکارخودرا می کنند درحالی که انسان بذات موجودی آمیخته به زیورعقل است و رسالت سیستم آموزشی وحکمیت اجتماعی دراین است که این قوه فطری را اززیرلایه های وجودی قردبیرون بکشندو به زیور دانش ومهارت آراسته سازند تا اوبتواند رسالت تاریخی ووظیفه اخلاقی خودرا محقق گرداند
