تاريخ: سه شنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۲ ساعت: ۱۰:۳۳ ق.ظ
در سه روزی که از وعده ما برای نوشتن مطلب برای هرروز از دهه پیروزی انقلاب می گذرد به مسائلی چون عدالت،استقلال ووحدت اندک اشاراتی نمودیم و با این عنوان که درسال های پس از انقلاب نتوانسته ایم دقیقا ودر سطح قابل قبولی به این سه مقوله بپردازیم ازمسئولان خواستیم که برای باز آفرینی اتفاق عمومی که موردنیاز برای این سه مولفه است اقدام نمایند ودراین شماره به چهارمین نیاز ضروری امروزین جامعه اقدام می نماییم
4- بی توجهی به ارزش و تاثیرمنابع اعم ازمادی وانسانی.
تاسف بارترین وضعیتی که می تواند برای جامعه ای اتفاق بیفتد همانا بی توجهی و یا اهمیت ندادن به ارزش و موقعیت منابع اعم ازمادی وانسانی می باشد که شور بختانه ما دراین زمینه بسیار بی توجه وغافل بوده ایم.
ممکن است که دوستان فکر کنند که کدام بی توجهی و یا غفلت مورداستناد نویسنده است ؟
درپاسخ به این سئوال عنوان می دارم که اگر تنها به موضوع فرار مغزها و یا بحث نابودی منابع آبی و جنگلی وحتی سوخت های فسیلی عنایت شود نشان می دهد که ازکدام بی توجهی و غفلت سخن رانده می شود
وزیر علوم وتحقیقات وفن آوری عنوان می دارند که ازمحل کوچ دانش آموختگان ما سالانه 150میلیارد خسارت می بینیم حال اگر همین عدد را با بی توجهی که درحال گسترش است برای ده سال آینده مورد آنالیز قراردهیم آیا عدد ما به 1500 میلیارد نخواهدرسید واین عددی نخواهد بودکه ما را زمین گیر وورشکست خواهد نمود
ویا درزمینه کشاورزی و صنعت بالاتفاق مسئولان خطر نابودی کشاورزی و صنعت را با عنایت به حجم واردات و استفاده بی رویه از منابع آبی و کود های کشاورزی نامرغوب مطرح می نمایند خوب اگرروزی فرا برسدکه کشاورزی و صنعت ما نابود گردد نیازمندی های مردم را ازچه محلی تامین خواهیم نمود.
حال اگر به همین مواردالودگی محیط زیست ومخصوصا هوا را درکلان شهرهای ایران آنهم ازمحل تولیدخودروهای غیراستاندارد و بنزین نامرغوب درنظر بگیریم وبه این نکته توجه کنیم که هزینه های درمان بیماریهای ناشی از این آلودگی چنان درحال گسترش است که ممکن است درآینده ای نه چندان دورتمام در آمدهای دولت را ببلعد آنگاه آیا خواهیم توانست که با ملتی معلول وناتوان ورنجور ازبیماری کاری برای پیشرفت وتوسعه انجام دهیم
پس لازم است که با رویکردی نو به منابع نگاهی بیاندازیم تا بتوانیم ازآنها برای بهبود شرایط کلی کشور استفاده کنیم
