.................................................................
خلاف شرط یارانست سعدی
که برگردند روز تیرباران
چه خوش باشد سری در پای یاری
به اخلاص و ارادت جان سپاران
.............................................
انسان زمانی که شرط عقل را بر پای مناره منفعت و عافیت بذر افشانی می کند سری را پرورش می دهد که سلامت به هر قیمت را طالب و جستجو گر می شود ویا چون وقت پای فشردن بر منفعت و مصلحت فرا می رسد بی محابا دست به حراج انسانیت می زند
اما آنکه شرط عقل بر بقای آنچه خوبی و نیکیست سرمایه می کند دیگر نمی کوشد تا بداند که از پای فشردن بر عهد ووفا چه خطری او را در میان خواهد گرفت و اینجاست که سری را پرورش می دهد که عظمت خود را در فرو افتادن بر پای دوست می بیند و دراین وادی بدون کمترین هراسی وارد معرکه می گردد و موجودیت و موقعیتی را جستجو می کند که اگر چه با خطر بدست آید اما همینکه حادث شد منفعت و مصلحتی را تولید می کند که در لوای آن این انسان است که تللو می یابد و بر اوج می رسد
براستی چرا من ومایی که داستان انسان را در طول تاریخ پی گرفته و زیبایی های حاصل از ایثار و بر پای عهد ماندن را برای خود افتخاری بزرگ می یابیم در وقت پیدا شدن میدانی فراخ که رقصی میانه میدان را طلب می کند به هزار رمز و راز خود را توجیه می کنیم که وارد شدن در آن وظیفه ما نیست و یا اساسا دست به تخریب و برهم زدن میدان می بریم تا مبادا انگشت انتخاب ما را بدان فرا بخواند در جایی که از پذیرش آن عاجز باشیم
ویا چرا با همه اعتقاد و اعلانی که در ابتدای حضور اجتماعی به همرهی با منافع جمع آنهم به هر قیمتی یافته ایم چون پای عمل به تعهد می رسد پای پس می کشیم و حتی اگر از دستمان برآید تلاش می کنیم تا معرفت عمل به تعهد و سر گذاردن بر پای پیمان در نزد دیگران نیز فراموش گردد