سر جانان ندارد هر که او را خوف جان باشد
به جان گر صحبت جانان برآید رایگان باشد
به شمشیر از تو نتوانم که روی دل بگردانم
و گر میلم کشی در چشم میلم همچنان باشد
.............................................................
جان و جانان دو مولفه تو در تویی می باشند که جستن یکی در میان دیگری چندان کار سختی نمی باشد اما آنجا که خلوص نیتی و وفای به تعهدی لازمه بودن یکی و فدا شدن دیگری را نمایان و الزامی می سازد به حق این جان است که فدیه سلامت جانان و قدوم او می شود تا عشق تحقق یابد
والحق که داستان ایثارگران ومجاهدان در راه حق ازاین نحله داستان مستخرج می گردد زیرا آنکه جانان را تمامی خواست و هدف خویش قرار داده است وبرای رسیدن به او و استجابت همراهی و از خود گذشتن که لازمه رسیدن است جان را به هیچ می انگارد و تنها تحفه متاعی می شناسد که می تواند تقدیم جانان بکند می داند که تنها در محضر جانان است که می تواند معنی یابد و خود را بیابد وگرنه هرجا که ادعای وجود کند منیتی را تداعی می نماید که از درون آن ظلم و استبداد بیرون می زند زیرا که جمال جانان هرچیز خرد و بی مقدار از جمله منیت زبونانه انسان را زشت و مضحک می نمایاند ودلی را مشتاق گرایش بدان نمی گذارد
براستی چرا من وما در جایگاه بندگی و سجود خود را کوچک و حقیر می یابیم و چون از این جایگاه بدون کشتن منیت ها بیرون می آییم خود را چنان بزرگ و دست نیافتنی می یابیم که حتی خودمان در برابر این بزرگی حقیر می شویم و به هر کاری که برازنده انسان نیست دست می زنیم ؟
در جواب تنها می توانم بدین نکته اکتفاء کنم که هر چیز خردی در برابر بزرگی فرو می ریزد وخردی خود را در می یابد پس بهتر آن است که برای دوری گزیدن از غرور و خود خواهی همیشه خود را در برابر بزرگان قرار دهیم تا دانش برحقارت هایمان تبلور یابد و درونی شود و چشمانمان به میل خرد در برابر مکنت و جاه و تمناهایی که ایجاد می کند کور گردد