جماعتی به همین آب چشم بیرونی
نظر کنند و ندانند کآتشم در توست
ز دوست هر که تو بینی مراد خود خواهد
مراد خاطر سعدی مراد خاطر اوست
....................................................
بی گمان یکی از مولفه های مذموم و بد در فرهنگ انسان به خصوص ما ایرانی ها ظاهر بینی و ظاهر داوری است زیرا که این خصوصیت ضمن تاثیر بر ارتباط های فردی و اجتماعی مناسبات در حال شکل گیری مخصوصا در حوزه های فردی را مخدوش می سازد
زیرا کسی که براحتی و تنها با مشاهده دست بقضاوت می زند ذهنیتی را در دیگران ایجاد می کند که اگر بر پایه مبانی بد ومذموم استوار شده باشد شخصیت افراد را لکه دار نموده و موجب می شود که از تاثیر گذاری افراد کاسته شود وازاین روست که رفته رفته از افراد موثر در تحولات و تغییرات اجتماعی کاسته می شود و میدان به افراد بی صلاحیت و مذبذبی واگذار می گردد که جز بر منافع آنی و دست آوردهای سطحی به چیز دیگری نمی اندیشند
از سوی دیگر باید به خاطر داشت که سطحی نگری و طلب منافع آنی شرایط را به گونه ای ترسیم می نماید که در آن خود خواهی ها فضا را پر می نماید و هر کسی اسب مراد را به میل و منفعت خود به حرکت در می آورد و دراین میان تمنیات و مطالبات حقانی یار که می باید اصل ومجور امور و فعالیت ها واقع شود فراموش می گردد ودر اصل اجتماع انسانی که می باید با همگرایی هدفی بزرگ و مهم را دنبال نماید به ملعبه و بازیچه ای در دستان کسانی تبدیل می شود که همه خواست و همتشان صرف خود بینی و خود خواهی هایشان می گردد وراه به ناکجا آبادی منتهی می شود که در آن فقر و بدبختی نشانه و علامت توفیق شمرده می شود و رفاه و سعادت نشانه ای از دور شدن از مقصود.
براستی در جامعه ای که فقر و بدبختی نشانه رسیدن به خدا و خدایگونه شدن محسوب می گردد آیا می توان به فکر فردا بود و نسل هایی را پروراند که در میان آنها خود خواهی وخود بینی بد و مذموم شمرده شود؟