****************** 
ویا خیام نیشابوری نوروز را موسمی برای فراموش نمودن تمام سختی های گذشته می داند و می گوید چون به نوروز رسیدی گذشته و سختی های آن را فراموش کن
بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است 
بر طرف چمن روی دل افروز خوش است
از دی که گذشت هر چه بگویی خوش نیست
خوش باش ومگو ز دی که امروزخوش است
****************** 
وحافظ شیرازی نوروز را وسیله ای برای به باغ و صحرا رفتن و فراموش نمودن غم می داند
ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی 
از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی 
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی 
به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی
******************
نظامی گنجوی درباره بهاراعتقاد برآن دارد که باید ازاین فصل و موسم بیشترین بهره ها برده شود چون طراوت وشادابی آن را هیچ فصلی ندارد 
بهاری داری از وی بر خور امروز 
که هر فصلی نخواهد بود نوروز
گلی کو ، را نبوید ، آدمی زاد 
چو هنگام خزان آید برد ، باد
******************
مولوی نوروز و تحولات حاصل از بهار را ابزاری برای یاد آوری خالق دانسته و معتقد است که همه رنگها آن را می بتاید نشانه ای از خدا بدانی
ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی
چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی
خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی
همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی
اما نوروز و بهار در نزد معاصرین به این زیبایی ها دیده نمی شود و نوروز عملا به محملی تبدیل می شود که در لوای آن باید مسائل و رخدادهای دیگر را تحمل نمود 
مثلا استاد شهریارتا جایی پیش می رود که می گوید نوروز را فراموش کنید و بکناری بگذارید و به شهریور بیاندیشید که در آن اتفاقاتی چون ورود شوروی به خاک ایران رخ داده است 
ای وطن آمده بودم به سلام نوروز 
مگرم کوکب اقبال تو تابد پیروز
آمدم در پی آن کوکب آفاق افروز
لیک از این غمکده رفتم همه درد و همه سوز
دگر ای مادر غمدیده بخون زیور کن
جشن نوروز بهل، شیون شهریور کن
*****************************
ویا فریدون مشیری زمانی که اوصافی از دلش را برمی شمرد و بیان می دارد که همه شادی ها مال طبیعت است که ذات دست نخورده ای دارد در تعریف از شرایط خود می گوید که
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکویی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ
**************************
ویا زمانی که جناب هوشنگ ابتهاج با تلخی تمام از دست تنگی بهار در نشان دادن زیبایی ها می نالد هدفش این است که بهار هم جایگاه خود را در میان مردمان از دست داده و فرهنگ بهاری هم دیگر قادر نیست که تحرکی در مردمان ایجاد کند
بهار آمد گل و نسرین نیاورد
نسیمی بوی فروردین نیاورد
پرستو آمد و از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست 
چه افتاد این گلستان را، چه افتاد
كه آیین بهاران رفتش از یاد؟
***********************
براستی این همه تفاوت در میان دیدگاه شعرای قدیم و معاصر در چیست و چرا ما این گونه به پوچی و منفی نگری رسیده ایم و آیا مناسب نیست که برای تغییردر این دیگاه فکری اساسی صورت دهیم