گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار
جان را، چو شوم ز وصل تو برخوردار
گفتا که بهائی، این فضولی بگذار
جان خود ز من است، غیر جان تحفه بیار
 بسیار مردمانی را مشاهده کرده ایم که رشد ووجودشان وابسته به دیگری است اما بی توجه بدان و براثر مشتبه شدن امر اتکای به خود چنان فریاد اناربکم الاعلی سر می دهند که گویی جز خود کسی را نمی بینند
 براستی چرا انسان مفلوکی که اگر محبت مادر و مراقبت پدرنبود حتی نمی توانست خود را از فضولات خود نجات دهد ودر میان آن جان می داد 
 ویا آن مسئولی که اگر رای مردم و حمایت های عمومی نبود هنوز در همان وضعیت فلاکت بار گذشته مانده بود و مگس در دور دهانش جشن و پایکوبی راه می انداخت این مقدار فراموشکار و جسور می گردد که حقوق و الدین را به هیچ می انگارد و یا پای بر حقوق مردمان می نهدو با حصار کشیدن دور خود همه داد و ستد فکر وتعاملات اجتماعی خود را به نزدیکانی محدود می نماید که امام علی(ع) در خصوص آنان فرمود که اگر داشته باشی می خورند و شکرش را به جای نمی آورند و اگر نداشتی پشت به تو کرده و با دشمنانت همسو و همراه می شوند (نقل به مضمون) مختص می سازد و دیگران را فراموش می کند؟
 وای کاش که ما نیز چون همانانی که فکر می کنیم دین و ایمانی ندارند و خدا را بندگی نمی کنند به این مقدار تعهد پایبند بودیم که بگوییم حرمت پدر و مادر بالاتر ازآن است که در کوچه رهایشان سازیم و یا رای و خواست مردم آن مقدار ارزشمند است که اگر کمترین تردیدی در اعتماد مردم ورود کرد بدون کمترین تردیدی از موقعیت خود استعفاء دهیم و کار مردم به معتمدانشان و اگذاریم
 بلی خدای را بندگی کردن تنها به این نیست که بگوییم که در پنج نوبت او را به عبادت فرابخوانیم ویا سر به خاک در مقابل او قرار دهیم بلکه در کنار به جا آوردن این آداب باید در خودمان این اخلاق را نهادینه کنیم که در همه زمان ها همه موجودیت خود را از او بدانیم و با عملی صالح این باور را علنی سازیم تا از محل احساس بی نیازی به سرکشی وطغیان مبتلا نشویم