در بزم تو ای شمع، منم زار و اسیر
در کشتن من، هیچ نداری تقصیر
با غیر سخن کنی، که از رشک بسوز
سویم نکنی نگه، که از غصه بمیر
 برخی از ما آدمها موجودات عجیبی هستیم آدم هایی که والگی و شیدایی مخلصانه و صادقانه را در تمام حالات و رفتارهای افرادی می بینند ولی عشقشان را متوجه کسانی می کنند که یا حسی انسانی تحت عنوان عشق در وجودشان یافت نمی شود و یا اینکه هردم در بازاری و مشغول به عرضه خود بدیگرانند
 ویا موقعیت و امکانی دارند که می شود با برگزیدن همراهانی آگاه وعالم آن را به تعالی برستانند اما در انتخاب همراهان چنان سبک سرانه و بی مبالات عمل می کنند که صادقان را در محضر و سرایشان راهی باقی نمی ماند و هر که را که خبیث و بدسرشت باشد منزلت و اعتباری بزرگ ممکن می شود تا جایی که همه مشورت ازآنان گرفته می شود و حتی امور طوری به نمایش گذارده می شود که گویی فرد دارای موقعیت برای دق دادن و اذیت کردن آنانی که صادقانه اقدام به دادن نظر و رای به او کرده بودند و بدون چشم داشتی خواهان تعالی او بوده اند به چنین افرادی روی خوش نشان می دهد و شایدهم این چنین باشد 
 برای نمونه اگرامروز به جامعه خودمان توجه کنید به سادگی موارد بسیاری ازچنین رفتارهایی را مشاهده می کنید مخصوصا در نزد مسئولان و متولیان امرآنجا که مسئولی منتقدی خالص و صادق را به لطایف الحیل می راندو به جای او از متملق وچاپلوسی با هزاران ترفند در کلام و عمل درخواست نزدیکی می کند
 ویا کسانی را می رانند و محدود می کنند که در همه عمرجز به حق نگراییده اند وکسانی را قربت می بخشند که حتی اندکی در آنچه که می کنند و حتی دقیقا بر خلاف منافع و توصیه است درنگی نمی نمایند
 براستی چرا برخی از ما انسان ها این گونه فکر و عمل می کنیم وچرا نسبت به موقعیت و جایگاهی که داریم و درآن می باید همه موقعیت ها و امکانات را در اختیار صادقان و صالحان قرار دهیم نمی اندیشیم تا به جای میدان دادن به خناثان دل در گرو یارانی قرار دهیم که اگر زبان تند و نقد جدی دارند همه آن را ازآن جهت بکار می گیرند که می دانند درست و از سر دوستی عالمانه است واگر به گوش گرفته شود می تواند عاملی برای قوام و دوام ما باشد