مهارت دادن انرژی مثبت و پشت گرمی به دوستان وهمراهان
در نزد همه ملل و در همه ادوار و اعصار تاریخی بروز مشکل ویا حرکت به صورت ابتدا به ساکن وجود داشته و مطمئنا بعد ازاین هم وجود خواهد داشت تا جایی که می توان گفت که پدیده های نووتجربه نشده و یا حتی تجربه شده و به نتایج تلخ منتهی شده از طبیعت زندگی انسان است
و یقینا در رویارویی با چنین موقعیت هایی انسان از امکانات مختلفی بهره برده و خواهد برد که از جمله آنها ایجاد نهادهای حمایتی و قوانین خاص آنهاست که تحت عناوینی چون حمایت از مخترین و یا بیمه و تامین اجتماعی می باشد که به صورت عمومی این دلگرمی را به مردم می دهد که نگران نباشید ما در صورت بروز هر نوعی از مشکل و یا قدم گذاردن در هر راه ناشناخته ای پیشتان و پشتتان هستیم و تنهایتان نمی گذاریم
همچنین است حال افرادی که تحت عنوان خیر در فرهنگ ما ودر زمان دست تنگی و بروز مشکلات تخریبی وارد می شوند و با کمک به همنوعان آنان را از گرفتاری و تلخی زندگی دور می دارند که این نوع از اقدام از یک خدا کریم است ،امیدت را از دست نده شروع و تا بذل امکانات مالی و پیگیری امور حقوقی افراد دامنه و گستره می یابد
حال بیایید شرایط کلی جامعه خودمان رادر شرایط فعلی مورد توجه قرار دهیم و ببینیم که در دو حوزه فوق چه تحولات مثبت و یا منفی را در فرهنگ خودمان مشاهده می کنیم
همانگونه که همه ما تا حدودی متوجه این و اقعیت شده ایم اوضاع بد اقتصادی،نابسامانی شدید مدیریتی جامعه ما را به سوی افت شدید تولید درآمد سوق داده است تا جایی که حتی ظرفیت های بسیار شناخته شده و مورد استفاده در سالیان گذشته نیز از حیذ انتفاع خارج شده اند و خیل عظیمی از مردم بیکار و بدون درآمد گردیده اند که نیاز به حمایت دولتی ومردمی یافته اند
از سوی دیگر با فرو ریختن قبح اعمالی چون گدایی دریوزگی و استمداد علنی وعمومی شده است که از آثار آن نوعی بی اعتمادی فراگیردر عرصه دستگیری و حمایت می باشد که بر اساس آن بدلیل حجم بالایی از مراجعات و محدودیت شدید منابع دیگری کسی را میل به حمایت باقی نمانده است
حال اگر به این دو مقوله مشغولیت های دولت در خارج از کشور را اضافه کنیم می توان گفت که اقشارآسیب پذیر کاملا بی پناه شده اند ودر معرض بسیاری از آسیب ها قرار گرفته اند که برای برطرف کردن آن یک عزم ملی نیاز می باشد عزمی که در یک سمت محور مختصات آن مراجعت دادن دولت و حاکمیت بداخل کشور و رسیدگی و اقعی به امور مردم را طلب می کند و در سمت دیگر آن بالابردن فرهنگ و تمایل به کمک می باشد که باید این فرهنگ دوباره زنده شود
یعی ما باید بوباره همان مردمانی بشویم که بنی آدم را اعضای یک پیکر می دانستند و دردمندی یکی را مطابق با دردمندی همه می شناختند ودراین راه کار از یک همراهت هستم و نگران نباش شروع می شد وتا بیشترین و ملموسترین کمک ها را شامل می گردید که همه آنها را می شد این گونه تفسیر کرد که
ما در همه شرایط همراه و یار هم بودیم و با دادن انرژی مثبت اطمینان به همدیگر بسیاری از کارها را آسان می کردیم که باید بوباره این گونه شویم و برای این کار لازم است که از همین امروز وازهمان ساعات آغازین آن حداقل با لبخندی ،سلامی و اطمینان دادن به این که هراهان را درک می کنیم به سوی عمومی کردن دوباره فرهنگ دادن انرژی مثبت و پشت گرمی بهمدیگرحرکت کنیم