ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
دیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش
ستاری او چو گشت در عالم فاش
پنهان چه خوری باده؟ برو فاش بنوش
بسیاری از ما تنها به این دلیل دست به گناه می بریم که می دانیم خداوند رحمان هیچ موقع با آبروی ما بازی نمی کند و گرنه اگر نعوذ بالله خدا هم می خواست چون من و ما دنبال مچ گیری باشد و تمام تلاشش را بکند که با ریختن آبروی دیگران خود را در بالا نگه دارد آن موقع مشخص می شد که مقدس بودن و زهد نمایی چه مقدار هزینه و زحمت می خواهد
براستی آنانی که مردم را خواب می کنند وبا راه انداختن بلوا و اغوا خود را بر اریکه قدرت نگه می دارند آیا می دانند که اگر محافظت ازآبرو دادن فرصت بازگشت در دستور کار و در فلسفه خلقت نبود آنها نمی توانستند براحتی و با گندم نمایی و جوفروشی خود را آنچنان جا بیاندازند که حتی اقربا و اطرافیان آنها هم بعضا شک بکنند که آیا او حتما دارای همان قداست و حق محوری و حقیقت جویی است
بلی اگر در صحن علنی جامعه من وما به سادگی می توانیم خود را چنان بنمایانیم که بعضا امر به خودمان هم مشتبه گردد که نکند حقیقتا ما دارای آن ماهیت و خاستگاه هستیم که متملقان و چاپلوسان آن را در بوق و کرنا می کنند ناشی ازآن است که خداوند همه برملا شدن و هویدا گردیدن ماهیت و خصلت های ما را به قیامت واگذارده است و این از برای آن است که
1- مردمان خود به تجربه دست یابی به ماهیت افراد و پیچیدگی های قلب و اقعیت پی ببرند تا مسئولیت انتخاب و برگزیدن دوستی ها برعهده خود آنها باشد
2- فرصتی به دارندگان هوس و اطاعت کنندگان از نفس لوامه داده شود تا اگر دریافتندو به درک خبث طینت و بدی رفتار خود رسیدند قبل ازآنکه کوس رسوایی آنها از بام بر زمین افتد از اعمال خود دست بردارند
پس اگر در میان ما افرادی پیدا می شوند که با همه زهد فروشی ماهیت بسیار پلیدی دارند اما رسوا نمی شوند باید برای علت یابی آن به این دو اصل باز گشته شود که
1- ما مردمان هنوز به تجربه لازمه شناخت و اعتماد نرسیده ایم و یا سعی نمی کنیم که این مهم را در متن تحولات اجتماعی و تجارب شخصی خود نهادینه سازیم
2- شاید هم به متجاسران بر حرمت مردم و امانت های الاهی فرصتی داده می شود تا بلکه باز گردند و توبه کنند