مهارت دوری از انفعال و حرکت به سوی اتخاذ مواضع روشن
بی گمان هریک از ما در مقاطعی از زندگی ودر مقابله با مشکلات و گرفتاری های مختلف به این سنگر پناه برده ایم که این نیز بگذرد وبا همین توجیه حتی چشم بر منافعی و مصالحی بسته ایم که می توانست برای ادامه زندگی وداشتن توفیق بسیار تعیین کننده و حیاتی باشد
براستی چرا ما با چنین آموزه و مولفه ای در فرهنگمان مواجه هستیم و چرا قدمی بر نمی داریم که با حذف آن بتوانیم بگوییم که می باید اصلاح کنم و می باید با حضوری جدی و مسئولانه راه و امور را به سوی منافع جمعی تامین کننده منافع بالسویه فردی هدایت نمایم
من نمی گویم که می توان همه موانع در مسیر این اقدام را یک شبه برطرف کرد و حتی با مقابله و مواجهه با سیستم اجتماعی کاررا به گونه ای سامان داد که سیستم خود از مردم بخواهد و یا مردم را وادار کند که از انفعال از این دست دور شوند و راه را با تصمیم و اراده شروع و به انجام رسانند اما می گویم که باید با این ممیزه و مشخصه بد در هر موقعیتی که هستیم مبارزه کنیم و مانع از ادامه تاثیر آن در شکل گیری امور اجتماعی خود شویم
حال اگر اجازه بدهید کمی به تاثیرات این ممیزه و یا خصیصه در عرصه های فردی واجتماعی اشاره بنمایم
همانگونه که عرض کردم منطق این نیز بگذرد شرایط را به گونه ای ترسیم می کند که گویی من شهروند عمری جاودانه دارم و می توانم وفرصت دارم که بعد از هر اتفاق بد قابل مدیریت که رخ می دهد ولی عواملی مانع ازآن می شود تا اراده هدایت از جانب من بکار گرفته شود تا مانع از تاثیر آن حادثه گردم باز فرصت دیگری باقی خواهد بود که شانس به من رو کند
برای مثال من وما در هر چهار سال شال و کلاه می کنیم و مدیرانی برای امور خود انتخاب می کنیم که از نمایندگان شورا آغاز می شود و با تاکید روی نماینده مجلس به شخصی و مقامی تحت عنوان ریاست جمهور می رسد که به نوعی ریئس همه مردم است اما در پایان چهار سال و یا در همان امتداد دوران ریاست و تولیت این افراد که مستقیما با رای من انتخاب شده اند متوجه می شویم که ای بابا اینها نه تنها برای حل مشکلات ما کاری نکردند بلکه با بی درایتی و عدم مدیریت مشکلات را اضافه هم نمودند وبه جای آنکه در انتخاب بعدی دقت کنیم و یا عذاب چهار سال گذشته مایه عبرتی برای ما بشود با این عنوان که این نیز بگذرد و یا آنچه که بود چه تلخ و چه شیرین گذشته بازوارد در انتخابات می شویم و فرد و مجموعه دیگری را برای تولید مشکلات و گرفتاری های دیگر با رای خود سر کار می آوریم گویی که اگر کار وروش دیگری را پیش بگیریم دنیا به آخر می رسد وتاثیر همین شیوه برای ما شده است
سال بسال دریغ از پارسال
براستی امروز که به پایان دوام و استواری منطق این نیز بگذرد در این دوره و یا تقویم سیاسی رسیده ایم و عملا روزی نو را با رای خود آغاز خواهیم کرد آیا سزاوار نیست برای تجربه یک بار هم که شده به انتخابی دست زنیم که دیگر نیازبدان نباشد که معتصم به منطق این نیز بگذرد بشویم ؟