یک چند، میان خلق کردیم درنگ
ز ایشان به وفا، نه بوی دیدیم نه رنگ
آن به که ز چشم خلق پنهان گردیم
چون آب در آبگینه، آتش در سنگ
 تعمیق خصایص فردی در عرصه های مختلف زندگی فرهنگ بی اعتمادی توام با توهم ترس و دشمنی را در جان ما تزریق کرده است تا جایی که فکر می کنیم هر جنبنده ای که حرکتی دارد تلاش می کند تا موجودیت ما را در تهدید و خطر قرار دهد ویا هر آنکه با لطافت و محبتی دست یاری به سوی ما دراز می کند در صدد است که خوابمان کند و خود به متاعی که داریم دست بیابد و تاراج کند
 در چرایی گرفتار آمدن دراین بلای عظیم که منجر می شود تا نتوانیم به کارجمعی و برایند تولید از محل اتکای به بهره برداری از تمام ظرفیت ها دست بیابیم می توان به نکات مختلفی تکیه و تاکید داشت که از جمله مهمترین آنها عبارت خواهند بود از
11- ما به صورت تاریخی دچار استبداد فردی و شکست ها و ناکامی هایی حاصل از این استیلا بوده ایم و چون نتوانسته ایم بصورت ریشه ای آن را از نهادهای تعلیمی و تربیتی دور کنیم خود بخود همه ما به نوعی دچار نوعی استبداد در نظر شده ایم که این عاملی می شود برای دور ماندن از تعامل و همفکری که می تواند تنها راه رسیدن به توفیق باشد
22- ما هیچگاه عمل را برای تحقق نتیجه ای پی نگرفته ایم و اگرچه هدف انتخاب می کنیم اما ازخود نمی پرسیم و یا با ارزیابی از جایی که رسیده ایم و نتایجی که بدست آورده ایم پی نمی گیریم این قصه را که آیا اهدافمان محقق شده است ویا نه 
و ازاین روست که معیارهای چون ارزیابی و مقایسه که می تواند به ابزاری برای تحلیل و آنالیز چرایی موفقیت و پیشرفت های سریع متمایلان به استفاده از فکر و کار جمعی باشد در فرهنگ ما جایی نیافته است تا مشخص شود که برای توفیق باید بکدام الگو پناه برد
33- ما چون اهداف را به روشنی انتخاب نمی کنیم ،برنامه و طرحی برای آنها در نظر نمی گیریم و در نهایت برای مدیریت آنها عالمانه انتخاب نمی نماییم و کار را به کاردان وا نمی گذاریم همه شکست ها را از نابکاری و خیانت مسئولان برمی شماریم و ازاین روی اعتماد خود را از دست می دهیم وکم کم در توهم گرفتار می شویم توهمی که در شعاع آن همه را دشمن خود تلقی می کنیم 
 پس اینکه فرهنگ فرد گرایی و فرد محوری در میان ما تعمیق شده است و مانع ازآن می شود که بهم برآییم و با اتحاد راه زندگی درست را پیدا کنیم نه ازآن جهت است که همه مردمان خائن و خطرناکند بلکه ازآن جهت است که ما درنگاه به آینده و سپردن آن به افراد کوتاهی می کنیم و چون برنامه ای برای دنبال کردن اهداف نداریم عدم تحقق آنها را ناشی از خیانت دانسته و راه اعتماد بهمدیگر را می بندیم و به نوعی چون همه را دشمن خود تلقی می کنیم از جامعه و گرویدن به جمع طفره می رویم و چون خودمان هم زورمان نمی رسد تا همه مشکلاتمان را حل کنیم ازاین روی روز بروز منزوی می شویم و از دیگران عقب می مانیم