مهارت درک این مهم که ار فرصت گفتن و انتقال آگاهی باید با هوشمندی استفاده کرد!!!
 با عنایت به همه تصوری که ازغنایی فرهنگی خود داریم ودر عمل این گونه نیست زیرا که فرهنگ غنی می باید واقعیت های درونی خود را در محصولات بروز و با کارایی بالا نشان بدهد که ما از آن بی بهره ایم می خواهم عرض کنم که این مشکل ریشه دراین موضوع دارد که 
11- ما همه زمان و هنر خود را مصروف بیان حرف هایی می کنیم که یا قبلا گفته شده است ویا اینکه گفتن و علنی کردن آنها نمی تواند تغییری مخصوصا در عرصه های اخلاقی و نگرشی را ایجاد کند
22- حرف هایی را بیان می داریم که فقط می تواند مبین شیوایی کلام ما باشد و هیچگاه تلاش نمی کنیم که قبل از بیان کلام با عملی که گواه کلاممان است غنای فکری و عملی خود را به نمایش بگذاریم 
33- ما در زمان بیان باور ها و اعتقاداتمان فکر می کنیم که این حرف را تنها من ویا ما می توانستیم بگوییم و دیگران را جرات بیان آن نیست ازاین روی بعد از گفتن به تبعات آن فکر نمی کنیم تا بدانیم که با حرفمان چه و لوله ای بپا کرده ایم و چه نظمی را برهم زده ایم 
 برای مثال الان که زمان انتخابات ریاست جهوری و شوراست ما این سه فاکتور را به روشنی مشاهده می کنیم حرف هایی را می زنیم که در طول سال های پس از انقلاب میلیون ها بار طرح شده است ،حرف هایی را طرح می کنیم که اساسا با سوابق کاری و رفتاری ما همخوانی ندارد هر چند که زیبا و ادیبانه می باشند و در نهایت اینکه به مهابا به همدیگر می پریم و همدیگر را خراب می کنیم در حالی که می توانیم همین فرصت را به امکانی برای بیان مفتاهیم علمی تبدیل کنیم و نه به رقبا بلکه به کسانی که هنوز موضعی اتخاذ نکرده اند آگاهی اتخاذ مواضع خوب ببخشیم 
 براستی ما با چنین شیوه هایی دنبال کدام نتیجه هستیم و چه چیزی را می خواهیم بدست بیاوریم ؟