امشب بوزید باد طوفان آیین
چندانکه برفت، گرد عصیان ز جبین
از عالم لامکان، دو صد در نگشود
بر سینهٔ چرخ، بس که زد گوی زمین
 بی گمان انسان موجودی خائف ودر عین حال امید وار است خائف از اینکه کارهای خلاف و نا متعارفش باعث آبرو ریزیش نشود وامید وار به اینکه اگر هم خلافی کرد خداوند او را در پناه خود بگیرد ومانع از برملا شدن سرش شود 
 اما تلاقی این دوحالت به صورت عمده در نیمه شبان ودر راز و نیاز به محضر خداوند صورت می گیرد آنجا که طوفان برآمده از تالمات روحی وخوف از برملا شدن اسرار موجب بر زمین ساییده شدن پیشانی می شود وحتی اگر امید واری با خلوص نیت باشد موجب پاک شدن جبین از شرم گناه و خطا می گردد
 از سوی دیگر باید به خاطر داشت که با همه تضرع و استغاثه ای که صورت می گیرد ویا حتی تمام تحولاتی که در زمین رخ می دهد که بلکه دری از آسمان گشوده شود و تخم گناه از میان انسان ها وجوامع انسانی برافتد این موضوع و این درخواست محقق نمی شود زیرا که اساسا وجود گناه ابزاری برای به تعالی رساندن انسان است چه آنکه 
1- گناه می کند زیرا که مجبور می شود با پاک کردن آثار گناه خود را در فشار اندازد و کارهای فراوانی انجام دهد 
2- خویشتن را می سازد تا به ورطه گناه و خطا نیفتد و به نوعی از تحمیل هزینه به خود و جامعه بکاهد 
 پس می بینید که اتفاق و حادث شدن گناه اگر برای انسان عالم واقع شود و یا در جامعه ای آگاه بوقوع بپیوندد نه تنها نمی تواند بد تلقی گردد بلکه می تواند به سکویی برای پرتاب تبدیل شود 
 اما حیف که ما نه به خود عذاب می دهیم تا با خود سازی به ورطه گناه نیفتیم ونه اگر گناهی کردیم آن مقدار آشنایی و علم داریم که برای باز گرداندن موقعیت هایی که بتوسط گناه از جامعه گرفته ایم توبه کنیم ودر نهایت نه به جامعه کمک می کنیم تا به این مقدار از آگاهی وعلم دست یابد که زمینه گناه را از بین ببرد تا گناه کاری تربیت نشود و نه اینکه گناه کاری را با فراهم ساختن فضا در میان بگیرد تا بتواند با اعمالی از سر ندامت وبازگشت صدمات وارد شده به جامعه را تخفیف دهد و یا باز گرداند