ای دل، قدمی به راه حق ننهادی
شرمت بادا که سخت دور افتادی
صد بار عروس توبه را بستی عقد
نایافته کام از او، طلاقش دادی
توبه کردن  وعهد شکستن و به گناه روی آوردن مجدد از اوصاف انسان است وبه حق هم باید گفت که یکی از مهمترین ابزارهای تعالی انسان متصف بودن به این صفت است زیرا که انسان نا آشنا ویا ناوارد خطا و گناه می کند ودرمی یابد که کارش و فکرش موجب ورود خسارت و عامل انحراف بوده وبر می گردد وبا اصلاح راه وعمل جدی و سخت می کوشد تا دیگر با بی دقتی وعدم ملاحظه گرفتار در خطا نشود پس
1-کناه وخطا ناشی از نا آگاهی و یا اهمال است 
2- توبه با آگاهی یافتن به خطا بودن عمل و تبعات آن ممکن می شود 
33- پایداری ودوام در مسیری که پس از توبه شناخته شده است مانع از بی توجهی وعدم دقت در انتخاب های بعدی می شود 
 ازاین روی تواب کسی است که برخلاف دیگران انتخابی از سر دغدغه و برای اثر گذاشتن داشته است ویا به عبارتی جرات ورود و دخالت به خود داده است ومثل افراد منفعل و مقلد مسئولیت از خود دور نساخته است حال اگر اشتباه داشته باز بر خلاف دیگرانی که تا عمر دارند نمی فهمندو نمی دانند که به خطا می روند در همان موقعیتی که درک خطا کرده است می ایستد و از ادامه راه سرباز می زند تا صدمه وتبعات انحراف را به حداقل برساند ودر نهایت اینکه با آشنایی بدانچه که محصول خطای اوبوده است تلاش می کند تا با جبران مافات آثار بر جای مانده را با محصولاتی یقینی تر و موثرتر در بهبود شرایط زندگی خود و دیگران به حداقل برساند
 پس انسان بدون خطا ممکن نیست که وجود داشته باشد حتی در پیامبران نیز بوده اند افرادی که مجبور شده اند در مقابل غفلتی که داشته اند توبه کنند و منتظر بخشش بمانند و توبه راهی است برای بازگشت به اصول وازاین روست که تنها انسان های مخلص بدان می رسندو عمل می کنند 
 اما خوب بسیاری از ماها همیشه خود را در دام خطا و غفلت می بینیم ودور شدن ازآن وتوبه وبازگشت را برای خود وظیفه ای می انگاریم وبه زبان و بلکه هم درعمل توبه می کنیم اما خوب دنیا ولذایذ آن سخت جذاب و دل فریبند وکمتر آدمی تواند در مقابل آنها دچار تزلزل در اراده و ایمان نشود مخصوصا آنجا که قدرت موقعیت ایجاد کند وتملق وچاپلوسی زمینه شخصیتی گناه را فراهم نماید اینجا دیگر اوضاع آدمی به مویی بند می شود تا جایی که هر لحظه که به خود می آید وسرمستی حاصل از لذت موقعیت وفریب حاصل از چاپلوسی از سر آدمی می افتد توبه می کند اما همینکه مجددا او را متملقان در بر گرفتند و یا شیرینی ونرمی لذت بکامش نشست فریب می خورد و بگناه می غلتد وهمانی می شود که بود وبه همانی می پردازد که موجب عذاب مردم بود و مایه لذت نفسانی او