مهارت عمل به یقین وباوری که بتوان با احتمال بالایی منجر به نتیجه شدن آن را تضمین کرد
 اگر مبنای عمل انسان را بررفع کمبود (آنچه امروز محدودیت برای ما ایجاد می کند)و تامین نیازمندی(آنچه که در آینده به کمبود و محدودیت تبدیل خواهد شد ) بگذاریم دو نوع از آگاهی این عمل را مورد پشتیبانی قرار می دهد 
11- آگاهی به این نکته که درعمل بوظیفه وبجا آوردن رسالت کمبودهایی داریم که اگر برطرف نشوند امکان پرداختن به امور وگذر از حال به آینده ای مطلوب وجود نخواهد داشت 
22- آگاهی به این نکته که با افزایش و گسترش تسلط انسان بر طبیعت و همچنین افزایش تعداد نفوس نیاز به شناسایی منابع جدید و یا بهبود درروش های بهره برداری از منابع موجود وجود خواهد داشت تا بتواند پاسخگوی دوتغییر مورد اشاره در فوق باشد 
 و مسلم است که با احساس نیاز به این دو آگاهی دیگر نمی توان کار را به رمل و اسطرلاب و یا چه کنم چه کنم وابسته کرد ویا با امید واهی احتمال موفقیت را به انتظار نشست هر چند که متاسفانه همیشه مبنای اقدام و عمل ما بر رمل و اسطرلاب استوار بوده است زیرا که هیچگاه بدنیال راه اندازی فرایند های علمی ،مطالعاتی در حوزه بررسی و شناسایی کمبودها و نیازمندی ها نبوده ایم و به یقین با راهی که می رویم و تصمیم هایی که می گیریم در آینده نیز نمی توان امیدی به تغییر و بهبود در این شیوه ها را داشت
 در چرایی تسلط چنین و ضعیتی می توان به دلایل وعوامل متعددی اشاره کرد که بخشی از مهمترین آنها عبارتند از
11- ما اساسا با مفهومی تحت عنوان مشکل و مسئله به مفهوم دقیق وخاص آن آشنایی نداریم ونمی کوشیم تا با راه انداختن فرایندهای دقیق و زمان بندی شده اگر ناهمواری و اختلالی در روند حرکت وتلاش ما بوجود آمد واهداف مرحله ای محقق نشد جستجو بکنیم تا با دست یابی به دلایل بروز آنها مهارت و آگاهی رویارویی با آنها را در خود فراهم نماییم و این غفلت منجر به این مسئله می شود که ما در برخورد با موانع و مشکلات بجای دنبال کردن روش های حل مسئله و یا تحلیل وارزیابی مشکل به دور زدن مشکل و یا پشت نمودن بدان بپردازیم در حالی که مشکل همچنان پا برجا می ماند و اگر به گسترش ریشه های خود دست نزند در همان حد وبعضا مزمن شده برای نسل های آینده باقی انده و دردسر ساز می شود 
22- ما برای آینده واین مهم که باید آینده را بسازیم برنامه ای نداریم و این عاملی می شود که غفلت را ما را از پرداختن به دو مفهوم مطالعه وپژوهش نیازقابل توجیه می سازد تا جایی که همه تصمیم های ما متکی بر سلیقه و سیاست باری به هر جهت می شود و ازاین روست که برای یک کار و فعالیت بسیار جزیی راضی می شویم هزینه های هنگفتی بکنیم ویا زمان بسیاری را اختصاص دهیم ویا به اسقیال فردایی برویم که هیچ آمادگی برای مدیریت آن نداریم و یا توفیق آن را نمی یابیم که برای کنترل آن حرکتی از خود نشان دهیم
 پس فردایی که باید بر قرارگاه تولیدات تغییر ساز و بهبود بخش ساخته شود نیازمند بدان است که بدانیم هیچ امری در خصوص انسان نمی تواند خلق الساعه وبی مطالعه و باور یقینی به انجام برسد زیرا که انسان در برابر هر عمل خود مسئول شناخته می شود و موجودی که آگاهی و باور یقینی به توان مندی های خود نداشته باشد مطمئنا نمی تواند مسئولیتی را بر عهده بگیرد ویا درشان انسان مسئولیتی را متوجه خود بنماید