تا از ره و رسم عقل، بیرون نشوی
یک ذره از آنچه هستی، افزون نشوی
من عاقلم، ار تو لیلی جان بینی
دیوانه‌تر از هزار مجنون نشوی
 بی گمان انسان متکی بر معال اندیشی وعافیت جویی عقل نمی تواند همانند فرد عاشقی که همه چیز را در وجود یار می بیند وهمه داشته های خود را با اخلاص تمام در طبق ارائه وارزانی به یار می کند از خود بگذرد 
 ویا آنکه با تکیه برعقل عاقبت اندیش تمام موجودیتی به نام ارتباط را در قالب و قاموس داد و ستد می یابد چگونه می تواند بدهد جایی که گرفتنی در کار نیست و یا بگذرد در جایی که هیچ متاعی را در مقابل نمی بیند 
 وازاین روست که کسی نمی تواند بر دلداده ای صادق ایراد بگیرد وبه نوعی شماتت گوید در زمانی که خود دیده ها و انتخاب کرده های عاشق را با جان و دل تجربه نکرده است و یا در موقعیتی قرار نگرفته است که عاشق با قرار گرفتن درآن همه اعتبار و موقعیت فردی و اجتماعی خود را فراموش می کند تا دلدار اندک توجهی به اوبنماید زیرا که باید لیلی را از نگاه ودل مجنون دید و چون مجنون طالب لیلی شد وآنگاه در مقام قضاوت قرار گفت ورای به خطای مجنون داد 
 براستی من ومایی که همه دنیایمان چرب و شیرینی عاریتی شده است که همه آن را بدون آنکه هنر و مهارتی داشته باشیم تنها با شناسایی شرایط و عمل به مقتضای آن بدست می آوریم و به قولی در بام می زنیم تا در شام (دنیایمان این مقدار کوچک شده است) بخوریم چگونه می توانیم معیار و ارزشی را تعریف کنیم که بتوسط آن می توان عیار تلاشگران ودل سپردگان به رفاه و سعادتمندی جامعه را سنجید
 ویا من ومایی که به قول الکسیس کارل جز رنج زاده شدن از مادر رنجی را ندیده ایم و یا باز به قول همان اندیشمند که می فرماید باری بیش از وزن یک خودکار را تجربه نکرده ایم چگونه می توانیم بر دلدادگان عاشق حرجی بندیم که چرا سری را که درد نمی کند دستمال می بنندند
 عزیزان سر ساخته شده است تا دردی را درک کند ویا سری ارزنده و گرانسنگ است که به درد آید سری که در تمام عمر صاحب خود را به دستمالی نیازمند نسازد جز سر برازنده هر نامی می تواند باشد 
 وهمچنین دل آفریده شده است که طالب لیلایی باشد که نه دل سپردن بلکه سر سپردن نیز برای داشتنش کم است اما حیف که دنیا طلبان عقل معیار در دنیای معامله ای از نوع هدیه دسته ای گندم پلاسیده از فهم این موضوع عاجز بوده وخواهند بود