هرچند که در حسن و ملاحت، فردی
از تو بنماند، در دل من دردی
سویت نکنم نگاه، ای شمع اگر
پروانهٔ من شوی و گردم گردی
 خود خواهی وخود محوری در نزد انسان صفت بسیار نکوهیده ومذمومی شناخته می شود زیرا که باعث می شود تا فرد با چشم بستن به همه خوبیهایی که طرف متقابل ودر ارتباط دارد حرف خود را بزند و تمنیات خود را داشته باشد وبا تمام حرص وولع آن را دنبال کند 
 برای مثال آنکه با همه از خود گذشتگی هایی که طرف مقابلش دارد باز رضایت نمی دهد وتمناهای بیشماری را ردیف می کندومی شمارد آیا لیاقت اعتماد کردن و اعتقاد یافتن دارد و یا می توان به او اعتماد کرد وتکیه گاهی برای روزهای سخت محسوبش داشت؟
 مسلم است که جواب این سئوال نه می باشد زیرا که اوآمده است تا بکند و ببرد و یا دلداده است تا به همه خواست های خود برسد وچنین فرد تمامیت خواهی مسلم است که بوقت ضرورت و نیازباز خود خواه بوده ودنبال مطامع خود خواهد گشت وکمکی حتی اگر عنوان کمکمرگ وزندگی یابد و از دستش برآید نخواهد کرد 
 ازاین روی در انتخاب دوستی وهمراهی باید بدنبال کسانی بود که اگر برایشان مردی حداقل به تبی برای تو وبه یاد تورضایت بدهند و قدمی پیش گذارند وگرنه آنکه تورا به حال نذاری دید راه خود کج می کند و به قولی در می رود شایسته دوستی ونزدیکی نخواهد بود
 وامروز باید باور داشت که بیشترین مشکل ما با کسانی است که چون به سلامشان علیک می گویی ویا به ندایی که دارند لبیک عرض می کنی تقاضای سر می کنند و چون سئوال می کنی گه من اگر مشتاقم ومتعهدانه بدنبال تومی آیم بدان خاطر است که عالمانه وعلاقلانه انتخابت کرده ام واین از سر و مغز من است واگر خواهان آنی تا متعهدانه در پیت مانم بگذار سر بماند تا هدایتم کند به فریاد برمی آیند که این عدم تمکین نشانه عدم تعهد وعدم اخلاصت است