سیاست را گروهی علم،گروهی هنر و جمعی توان و مهارت ذاتی فرد در تدبیر امور خود و جامعه می دانند ودر اهمیت آن همه متفق القول می گویند که به خاطر حضور و تاثیرمستقیم و حیاتی سیاست در چگونگی ادامه بقای انسان وتمدن او می باید بدقت مورد توجه و تحقیق مستمر واقع شود ودر خصوص نیاز به برنامه ریزی برای فعالیت در این عرصه تنها می توان به این نکته مهم اشارت داشت که چون انسان موجودی سیاسی و مدبر می باشد وبدون برخورداری از این هنر به طفیلی تبدیل می شود که بود و نبودش در هاله ای از ابهام قرار می گیرد باید این تدبیر را بر مبنای اصول و با توجه به منافعی به انجام برساند که تداوم آن می تواند مایه توفیق و پیشرفت او وتمدنش گردد و عدم برخورداری از آن می تواند او را به ریزه خواری از این و آن سوق دهدپس به اجمال و در پاسخ به این سه سئوال اساسی در عرصه سیاست می توان گفت که انسان سیاسی برای در اختیارگرفتن مدیریت شرایط نیاز مند برنامه ریزی مطابق با زمان و منابع موجود است که این سه تنها در اثر توجه به داشته ها و آرزو ها میسر می شود یعنی انسانی که تلاش می کند تا خود را به عنوان برترین موجود وخلیفه و جانشین خداوند نشان دهد و یا بقبولاند موظف است که ابتدا به دریافت عالمانه ای از شرایط بپردازد و سپس منابعی را که در اختیار دارد و میداند که از طریق آنها می تواند کمبود های عصر حویش را برطرف نماید و برای بهبود روش های زیستی نسل های آینده زمینه های مناسب را فراهم کندمورد ارزیابی قرار دهد تا با توجه به مقدار و میزانی که در اختیار دارد نیازمندی ها و مطالبات خویش را تفسیر نماید مثلا در حالی که بخش قریب به اتفاق کره زمین را آب فرا گرفته است و از این بابت نباید هراس کمبود و تهدیدی فعالیت های انسان را تحت الشعاع خویش قرار دهد اما مشخص ترین شرایط برای انسان امروز تهدیدی می باشد که متوجه او و تمدنش از کمبود آب می گردد به نحوی که گفته می شود در سده پیش رو بزرگترین در گیری های نظامی وبیشترین خونریزی ها مربوط به موضوع آب خواهد بود زیرا که کمبود در این منبع بسیار حیاتی شرایط را به گونه ای رقم خواهد زد که انسان برای بدست آوردن آب شیرین مجبور خواهد شد که تمام تمرکزش در برنامه ریزی و تدوین سیاست های راهبردی را متوجه آب شیرین بسازدپس  به اجمال می توان گفت که سیاست علم،هنر و توان ذاتی انسان در تلفیق منابع با شرایط است که اگر چنین تلفیقی صورت نگیرد و یا عالمانه نباشد مشخص است که کار از دست انسان در خواهد رفت و هر فعالیت و حرکت او معضلی را باعث خواهد شد که پیدایش و استمرارش موجبات تباهی در منابع را ایجاد خواهد کرد براین مبنا می توان گفت که انسان بدون سیاست و برنامه ریزی برای آن

1-  انسان دور از درک بالای سیاست بقای خود و تمدنش را مواجه با خطر خواهد ساخت.

2- انسان بدون برخورداری از هنر،دانش و یا ظرفیت ذاتی تدبیر امور خود به طفیلی دیگران تبدیل خواهدشد.

3- انسان غیر سیاسی نخواهد توانست منافع و مصالح خود و جامعه را بشناسد و در جهت حراست وارتقاء آنها دست به فعالیت بزند.

4- انسان غیر برخوردار از توان فهم سیاسی قادر به درک کمبودها،شناسایی نیازمندی ها ودر نهایت برنامه ریزی برای مدیریت زمان نخواهد بود.

5- انسان بدون مهارت دریافت و مدیریت سیاسی همیشه خود را در هراس چرا و کرا خواهد یافت