8ـ توس در مرکز سپاه(از فرار رهام)خشمگین شد و آ ماده ی نبرد با اشکبوس گردید.

9ـ  رستم خشمگین شد وخطاب به توس گفت:که رهام بیشتر اهل بزم و خوش گذرانی است تا رزم.

10ـ تو(توس)مرکز سپاه را نگه دار و محافظت کن من(رستم)پیاده به جنگ اشکبوس می روم.

11ـ رستم کمان آماده را بر بازو افکند و چند تیر بر کمر خود بست.

12ـ (رستم)فریاد زد که ای مرد جنگجو(اشکبوس) حریف تو به میدان آمد بایست و فرار نکن.

13ـ اشکبوس(کشانی)خندید و شگفت زده شد ایستاد و رستم را صدا زد.

14ـ (اشکبوس) به رستم در حالی که می خندید گفت که نام تو چیست و چه کسی می خواهد برای تن بی سر تو گریه و عزاداری کند؟!!

15ـ رستم این گونه جواب داد که چرا نام مرا می پرسی؟از این پس تو به آرزویت نمیرسی.(آرزوی اشکبوس← کشتن رستم است)

16ـ مادرم مرا((مرگ تو)) نام نهاد و روزگار مرا همچون پتکی برای کوبیدن کلاه خود تو قرار داده است.(من عامل مرگ و نا بودی تو هستم.)

17ـ اشکبوس به رستم گفت: که بدون اسب(پیاده) خود را یکباره(خیلی زود)به کشتن خواهی داد.

18ـ رستم به این گونه به اشکبوس پاسخ داد: که ای مرد جنگجوی بیهوده گو ...

19- آیا تاکنون ندیده ای که کسی پیاده به میدان جنگ برودوسر متجاوزان و زورگویان قدرتمند رابه سنگ بکوبدونابود کند.

20- آیا در کشوروسرزمین توحیوانات قدرتمندی همچون شیرونهنگ وپلنگ سوار براسب به جنگ می روند؟

21- اینک ای سوار جنگجو پیاده جنگیدن رابه تو آموزش میدهم .

22- توس(فرمانده ی سپاه ایران) به این خاطر مرا پیاده به جنگ فرستاده است که از تو اسبت را بگیرم.

23- اشکبوس همانند من پیاده می شودو همه به او می خندندواورامسخره می کنند.

24- دراین روزو در جریان این نبردیک جنگجوی پیاده از پانصد سوار همچون تو بهتر است.

25- اشکبوس به رستم گفت به همراه تو سلاحی به غیراز مسخره کردن وشوخی نمی بینم.

26- رستم به اشکبوس گفت تیر وکمان  مرا ببین که لحظات پایانی عمرت فرا رسیده است وتو را خواهم کشت.

27- رستم وقتی دید که اشکبوس به اسب قیمتی خود می نازد (افتخار می کند)کمان را آماده کردوزه آن را کشید.

28- (رستم )تیری بر پهلوی اسب اشکبوس زدبه طوری که اسب بر زمین افتاد.

29- رستم خندید و با صدای بلندبه اشکبوس گفت که اکنون پیش جفت گران قیمت خود (اسب خود) بنشین.(طنز)

30- شایسته است که سر اسب را در آغوش بگیری ومدتی از جنگ کناره بگیری واستراحت کنی.

31- اشکبوس سریعا زه کمانش را آماده کرددرحالی که تنش از ترس می لرزید وچهره اش زرد شده بود.

32- اشکبوس آن گاه به سمت رستم تیرهای فراوانی پرتاب کرد و رستم به او گفت : بیهوده...

33- تن و بازوان وروح پلید خود را خسته می کنی.

34- رستم دست به کمربند خویش بردویک تیر از جنس چوب خدنگ انتخاب کرد.

35-  تیری برنده چون الماس که نوک(پیکان ) آن راجلا داده و بر آن چهار پر عقاب بسته بودند    

36- رستم کمان را در چنگ گرفت و به شست تیر خدنگ را آماده یپرتاب کرد.

37- رستم برای پرتاب تیر دست راست را خم ودست چپ را که کمان در آن بود راست کرد آن گاه خروش از کمان برخاست.

38- همین که انتهای تیربه گوش رستم نزدیک شداز کمان فریادی برخاست.

39- وقتی نوک تیر سر انگشت رستم را لمس کرد تیر (آن چنان سریع)رها شد که از مهره ی پشت اشکبوس گذشت.

40- رستم به پهلو وسینه  ی اشکبوس تیر زد وآسمان برای  قدردانی و تشکر دست رستم را بوسید.

41- قضا(سرنوشت) گفت اشکبوس تیر را بگیر و قدر گفت رستم تیر را بزن و آسمان و ماه نیز رستم را تشویق کردند و به او آفرین گفتند.

42ـ اشکبوس همان لحظه جان داد گویی که اصلا از مادر زاده نشده بود.

اعداد شماره ابیات شاهنامه می باشند