باید باور داشت که شان و منزلتی در برخی از ماه ها وجود دارد که در ایام دیگر سال آن اعتبار و ارزش دیده نمی شود وبر این منوال باید پذیرفت که در ماه رمضان حرمت و ارزشی وجود دارد که در دیگر ماه های سال حداقل با آن غلظت ویا شدت نمی توان آن را ملاحظه نمودواین همه به خاطر آن است که در این ماه در های رحمت خداوند به روی بندگان او باز می شود وآنان می توانندبا ورود از این در ها و یا خدای ناکرده خروج از آنها خود را به عنوان انسان که اشرف مخلوقات نامیده میشود معرفی نمایند ویا خدای ناکرده با عدم بهره مندی از آنها و یا حتی پشت نمودن به آنها خود را خسرالدنیا والآخره بنمایانند.
حتما خوانندگان عزیز خواهند گفت که ما روزانه نه یک بلکه صد ها بار مشابه این حرف ها را ازبرخی متکلمینی که نان دین می خورند و از قبل هزینه نمودن از دین خود را به نام و نان می رسانند می شنویم و دیگر نیازی به این نیست که فردی عادی که نه تخصص این کار را دارد و نه می تواند به قطعیت و توانایی آنان به انتقال مفاهیم اقدام کند در رابطه با برشمردن بزرگی های ماه مبارک رمضان داد سخن سردهد.
در حقیقت هم اگر چنین استقبالی از حرف های نگارنده بشود چندان هم غیر منطقی و یا نا به حق نخواهد بود اما نگارنده نیز خود را محق می داند که به عنوان یک مسلمان که در بدو تولد و در جشنی که تحت عنوان ششه برای او بر پا نموده اند و با مالیدن تربت امام شهیدان بکام او نامی اسلامی و آیین حنیف برایش انتخاب نموده اند حرف هایی را بر زبان بیاورد شاید که مقبول افتد و در نظر آید.
بر این اساس و بر خلاف نظر آنان که ماه رمضان را ماه خویشتن داری محض می نامند و در تمام توصیه ها و تاکیدی که بکار می برند حرف از نه می باشد نگارنده سعی می کند که خوانندگان گرامی را به جای باز داشتن از برخی اعمال به انجام بیشتر و شدیدتر اعمال دیگر فرا بخواند تا مبلغان دینی ما بدانند که ماه رمضان اگر ماه میهمانی خدا نام گرفته وورود کننده در آن می تواند با خویشتن داری اجر معنوی زیادی ببرد همچنان او می تواند با بکار گرفتن تمام توان خود و شدت دادن به اعمالی که تا به امروز انجام می داد ولذت آن را می برد لذت بیشتری هم ببرد
مثلا زمانی که فرد در مقابل امیال نفسانی خود می ایستد تا با خود سازی مهارت ایستادن در مقابل گناه را در خود ایجاد کند می تواند با بخشیدن بیش از گذشته از مال وعفوتقصیر دیگران آنان را که همیشه میل و اشتیاقشان به خاطر نداری سرکوب گردیده است وبه حداقل ها در مال و فرصت نیز دست نیافته اند با لذت عضویت در جامعه و همنوع نوازی دینی آشنا سازد تا آنها هم بدانند که می توانند یک شکم سیر بخورند و بدون نگرانی از تنبیه و سرکوب در آنچه که موهبت های خداوندی می باشد شریک گردند.
براستی آنکه نیت می کند که ماه را به تمام روزه بگیرد ودر آن حال خود را از تمام چیز هایی که می تواند باطل کننده روزه باشد دور نگه دارد آیا نمی تواند نیت بکند که تمام تلاش خود را بکار بگیرد که بیش از هرسال که در گذشته روزه داشته و خود را از خطا ها دور نگه داشته است امسال تمام توان خود را بکار بگیرد که در رعایت حرمت امانت ،خدمت به مردم ،واگذاردن حق مردم به آنان ودر نهایت عدم قبول مسئولیتی که توان به جا آوردن آنها را ندارد کار هایی را انجام دهد که زمینه و بستر گناه عمومی ناشی از مغفول ماندن حق مردم از بین برود
آری می شود که همه این کار ها را به انجام رساند و روزه داری خود را با سیر نمودن مردم در شکم و فکر غنی نمود مشروط بر آنکه ما در این ماه ابتدا به خود بباورانیم که نباید ستم بکنیم و مهمتر از آن اینکه تحت بلیط ستمگر قرار نگیریم تا او با بهره بردن از توان بدنی و یا جهل فکری ما کاروان بشریت را با وارد آوردن خسارت های فراوان در منابع از راه باز داردویا به خود بباورانیم که در مقابل آنچه که از قوانین و اصول انسان ساز دینی بر زمین می ماند و از این محل بخشی از دین پذیرفته می گرددو برخی از اصول و قوانین آن بر اثر خود خواهی های انسان مورد غفلت واقع می گردد مسئولانه عمل نماییم وبا نشان دادن حساسیت غفلت ورزندگان را به خود بیاوریم تا مصداق کفران کنندگان در نعمت های خداوندی نگردیم
ودر نهایت آنکه آنگاه که با خدای خود پیمان می بندیم که بر سر سفره ای که نشسته ایم به ریشه نانی که بر آن نهاده شده است فکر کنیم و اگر شکی در سالم بودن راه های بدست آوردن آن بدل خود راه دادیم روزه خود را با آن نان باز نکنیم با وجدان خود عهد ببندیم و بر این عهد پافشاری کنیم که با کسانی که موقعیت و موجودیت خود را از طروق نا متعارف بدست آورده اندمعاشرت ننماییم تا مبادا دوستی ما باعث مشروعیت رفتار های آنان گرددزیرا در بسیاری از زمان ها آنانی که خود را به نان و نام فروخته اند و راه به خطا می روند نان مشروعیتی را می خورند که افراد موجه بدلیل نزدیکی و تایید آنان در دامنشان می گذارند پس مناسب خواهد بود که از خدای خود بخواهیم که در ایام ماه رمضان قلب مارا به دوستی با کسانی راغب دارد که خود را تنها برای راضی نگه داشتن مردم و خدا به زحمت می اندازند و نفرت کسانی را در دل ما بیاندازد که برای نام ونان دوروزه دنیا زحمتی را برای مردم و نارضایتی را برای خدا فراهم می سازند چون تنها با این عشق و نفرت است که انسان می تواند در همیشه ایام خود را آنگونه که هست و یا باید باشد معرفی نماید و از طفیلی گشتن برای آنانی که ثروت و مقامی غیر کار کردی بدست می آورند دور دارد.
پس خدایا به ما این موقعیت را عطا کن که در ماه ضیافت تو با خودهامان صادق باشیم تا از طریق این صداقت از آنچه که ما را آلوده به نام ونان می کند دوری گزینیم و باتو و بندگان نیاز مند تودر آمیزیم تا جز رستگاران بشویم.