دربخش پیشین مطلب عنوان نمودیم که اجتماع انسانی با مفهوم حرکت از تولید به مصرف ویا سیر بالعکس آن آذین بسته می شود ودر این کار ارکان ساختاری آن که در ایران تحت عنوان قوای مقننه،مجریه و قضاییه شناخته می شوندمسئولیت می یابند که در جهت تسهیل ومنجر به نتیجه مثبت نمودن این چرخه اقدامات مناسب را به انجام برسانند.
حال اگر بخواهیم در تحلیل خاستگاه شکل دهی به ثبات و پایداری جامعه به هریک از این ارکان امتیاز بدهیم و بر مبنای آن ارکان مزبور را ازنظر اهمیت رتبه بندی نماییم ابتدا باید به این نکته توجه کنیم که هر یک ازاین ارکان چه مقدار در موضوع چرخه تولید و مصرف می توانند ومی باید موثر باشند.
در تفسیر این ابهام می توان گفت که رکنی که بیش از همه مرکز توجه و ملجاء مردم باشد و خواست وانتظار آنها به سوی آن هدایت گردد مسلم است که آن رکن از اهمیت و اعتبار بیشتری برخوردار خواهد بود واز آنجا که قوه مققننه با عنایت به تنوع و کثرت ورودی های خود به مرجع وموقعیتی تبدیل می شود که مردم تمام تمنیات خود را در آن جستجو می کنندو یاتمام ورودی های آن به نوعی در ارتباط با شکل دهی به موضوع تولید و مصرف می باشد و یا این رکن اساسی از جامعه وظیفه دارد که با لباس قانونی پوشاندن به اهداف و نوع فعالیت های انسان او را در دامن جامعه از امنیت و حمایت برخودار سازد به جرات می توان ادعا نمود که مقام اول در عرصه نقش آفرینی در موضوع تولید ومصرف قوه مقننه می باشد ویا به عبارتی می توان گفت که این مجلس است که خود را در راس امور قرار می دهدزیرا که ورودی های این رکن اجتماعی که از جانب تمام ارکان اجتماعی به سوی آن روانه می شوند در اصل داده های خامی می باشند که توسط قوه مجریه،قوه قضاییه و حتی خود قوه مقننه واز طریق شناسایی و بررسی موانعی که در مسیر تولید وجود دارند و می توانند کار در عرصه تولید و حتی انتقال محصولات به دست آمده را با مشکل مواجه نمایند تولید وارائه می شوند یا به عبارتی در مجلس با یک کار جدی مطالعاتی و کارشناسی شده در کمسیون های مختلف نیاز های خام جامعه به موجودیتی بسیط وکامل تحت عنوان قانون تبدیل می گردند که رعایت آنها در جهت تسهیل ارتباط های اجتماعی برای تمام عناصر حتی اعضاء قوه مقننه لازم الاجرا می شوند ویا به عبارتی می توان گفت که از طریق سه قوه فوق الاشاره تمام مردم ایران بیان می دارند که به چه چیزی نیاز دارند و مجلس با بررسی و کار مطالعاتی دقیق تلاش می کند که به نسبت اهمیت و اولویت امور و ورودی ها نیاز های واقعیتر تمام مردم را به شکل یک پکیج جامع تولید وپاسخ گوید.
با این حساب اگرامروز جامعه ما خود را رویارو با مشکلاتی می یابد ویا از محل احاطه آنها برروند سالم و گسترده تولید و مصرف امور خود را به سوی پیچیدگی می یابد تا جایی که کسی جرات نمی کند مسئولیت آن را بر عهده بگیرد وحتی برخی از نمایندگان مجلس با اتخاذ سیاست فرار به جلو آنها را زاییده بی توجهی و یا تساهل قوه مجریه می دانند در اصل مواردی هستند که اگر مورد تجزیه وتحلیل قرار بگیرند ریشه در خود مجلس دارند به نحوی که یا در زمان تدوین قوانین مورد دقت واقع نشده اند و یا اینکه زمان اجرایی شدن برنامه ها و قوانین، مجلس ظرافت و صزافت لازم را بکار نبسته تا اگر امروز که فشار اقتصادی مردم را نگران و ناراحت نموده کسی آمد و دنبال مقصر گشت و یا خود مجلس اگر در پی آن بود که بداند کجای برنامه ها تعطیل شده و یا به انحراف رفته بتواند با انگشت گذاردن روی مشکلات بگوید که دولت به این بخش از برنامه توجه نداشته و یا اساسا این بخش از برنامه مغفول مانده است مثلا آنجا که مجلس دولت را ناتوان در مهار تورم می نامد اگر خودش به لایحه بودجه تقدیمی و تبدیل آن به قانون بودجه مراجعه نماید و بیک باره متوجه شود که در این تبدیل مجلس بدون در نظر داشتن برنامه واهداف دولت بودجه یک مجموعه ای را چند ده برابر نموده آنگاه مقصر بروز تورم را خواهد شناخت و یا زمانی که بودجه را بر مبنای نفت بشکه ای فلان مبلغ دلار می بست باید می دانست که با عنایت به عناد ودشمنی که غرب با ما دارد و مترصد است که مارا دچار غفلت نماید و ضربه خود را وارد سازد بودجه را بر مبنای در آمد های غیر نفتی می بست تا ضمن پس انداز نمودن در آمد های نفتی انگیزه داخلی را برای حرکت به سوی اقتصاد منهای درآمد های نفتی افزون سازد ویا اینکه با عنایت به روند تحولات و اتفاق دشمنان بودجه را ماه به دوازده تدوین می نمود تا دولت با افزایش فشار و محدودیت های تحمیلی بتواند برنامه های انعطافی خود را بکار بندد و با توجه به شرایط پول خرج کند.
اما چون در آن روز ها فکری برای امروز نشده و شرایط بگونه ای رقم خورده که می باید برای مدیریت زمان اقدامات کاملا عالمانه و سریعی بکار گرفته شود کوبیدن بر طبل مصاحبه وآنهم از سوی تک تک نمایندگان که متاسفانه بسیاری از آنان با حساسیت های زمان و عمق برنامه و طرح های دشمنان آشنایی دقیقی ندارند و بعضا حرف هایی می زنند که گویی آنان اصلا در ایران زندگی نمی کنند و یا با تاریخ مقاومت و دشمنی محافل جهانی آشنایی ندارند و یا با گرفتن انگشت اتهام به سوی این وآن که باری را اروی دوش دولت و مردم بر نمی دارد این احساس را در مردم تلقین می کنند که گویی ما با یکدیگر دشمنیم نوعی رفتار هیجانی محسوب می گردد که نتیجه مثبتی عاید جامعه نمی کند زیرا که با هیجانی نمودن مناسبات اجتماعی و ایجاد یاس و ترس در مردم شرایط را نابسامانتر خواهد شد و جامعه را به سوی رفتار های نامتعارف با شرایط خاص هدایت خواهد نمود.
امروز مجلس ما نیاز به این دارد که بداند مصرف عقلایی جامعه چه می تواند باشد تا در مسیر تولید آن اصول قانونی را تولید و در اختیار جامعه قرار دهد در راستای این الزام وبه نظر نگارنده امروز جامعه ما از نظر سیاسی به باز تولید روحیه همدلی و هماوایی،از نظر فرهنگی به باز خوانی ادبیات و فرهنگ حماسه،از نظر تولید اقتصادی به برنامه و طرح انقباضی در سطح ملی و در نهایت رفتار های اجتماعی متعادل و همسو با تحمل همدیگر نیاز مند است و کار مجلس می باید هدایت نمودن افعال و اقوال به این سو باشد و یا به عبارتی مجلس باید با تعطیل نمودن تمام اموری که در حالت عادی بر دوش می گیرد همت خود را مصروف تولید قوانینی بنماید که در عین توجه و تمرکز به انجام حداکثری امور همت مسئولان وعاملان به مدیریت جامعه را به سوی برداشت حداقلی و یا انقباضی از منابع سوق دهدو توجه وتمرکز جمیع مردم را در مسیر نزدیک ساختن هرچه بیشتر منطق هزینه به قایده بنماید تا با به حداقل رسیدن پرت منابع و فرصت ها بلکه بتوانیم کید مکاران را به خودشان باز گردانیم وگرنه با انجام مصاحبه و راه انداختن طرح های احساسی همانند آن چیزی که در موضوع استیضاح وزرا و یا طرح سئوال از ریاست جمهور به انجام رسیده است عملا شرایط به سویی هدایت می شود که در آن هیجان و احساس باعث تباهی در منابع و فرصت ها می شود وزمانی ما به خودمان می آییم که با دست خودمان فرصت هایی را که می باید صرف ایجاد اتحاد و اتفاق عمومی در مسیر دشمن شناسی و نیاز سنجی بر مبنای شرایط میگردید مصروف راه اندازی جنگ های حیدری نعمتی شده و تمام منابع و فرصت ها باد هوا شده است.
پس اگر مبنای کار مجلس را کمک به تسریع حرکت از تولید به مصرف و از مصرف به تولید که باعث احیاء وافزایش دوام جامعه می شود بدانیم بایدبه این نکته هم اذعان داشته باشیم که موضوع تولید تنها مربوط به شکل مادی دادن به تصورات انسان نیست یعنی این نیست که بگوییم مردم باید با رعایت قوانین تنها دنبال تغییر در منابع مادی برای پر کردن شکم باشند و یا مجلس تنها بایدبه شکم مردم بیاندیشد اگرچه که بنا به فرمایش نبی گرامی اسلام(ص)شکم گرسنه دین نمی شناسد و یا ایمان را باور نمی کند(نقل به مضمون) بلکه باید در کنار اهتمام به رسیدگی به مبرماتی که زیستن را ممکن می سازد مجلس و مجلسیان برای سیاست و ساختار سازمانی متناسب با آن، اقتصاد مترادف با دیدگاه های دینی و در نهایت فرهنگ انسان ساز اسلام که در همه این زمینه ها جامعه نیازمند دست یابی به محصولات غنی و با ارزش می باشد اهتمام ورزد تا با تسهیل در فرایند تولید محصولات کامل و ارزشمند نیاز های مصرفی جامعه تدارک و تامین گردد.
ادامه دارد