جـــوانی شمع ره کردم که جویم زندگـــانی را
نجستم زندگـــانی را و گـم کردم جـــــوانی را
کنـــون با بـــــار پیــــری آرزومندم که بـــرگردم
به دنبـــــال جوانی کــــــوره راه زندگـــــانی را
به یـــاد یــــار دیرین کــــاروان گم کرده را مـانم
که شب در خـــواب بیند همرهــان کاروانی را
بهاری بود و ما را هم شبـــابی و شکر خوابی
چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون خرانی را
چه بیداریّ تلخت بود از خـــواب خوش مستی
که در کــــامم به زهر آلود شهد شادمــانی را
سخن بـا من نمی گویی الا ای همزبـــــان دل
خدا را با که گویم شکوه ی بی همزبــــانی را
نسیم زلف جانان کو؟ که چون برگ خزان دیده
به پــــای سرو خود دارم هوای جانفشــانی را
به چشم آسمـــانی گردشی داری بلای جـان
خــــدا را بــر مگردان ایــــن بلای آسمـــانی را
نمیری شهریـــــار از شعر شیریــن روان گفتن
کــه از آب بقــــا جــویند عمـــــر جــــاودانی را